Δημοτική Κίνηση «Το Λιμάνι της Αγωνίας - Πειραιάς, η πόλη μας»

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Λιμάνι της Αγωνίας- Δελτίο Τύπου: Για τα Πεπραγμένα της Δημοτικής Αρχής έτους 2017

Πειραιάς, 25 Μαΐου 2018
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε μια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου τριπλάσιας διάρκειας από τον
προγραμματισμένο χρόνο, αφού ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου,
είχαν εκτιμήσει ότι δυο ώρες αρκούν για τον Απολογισμό των Πεπραγμένων της
Δημοτικής Αρχής έτους 2017 (άρθρο 217 του Κώδικα Δήμων), η δημοτική παράταξη «το
Λιμάνι της Αγωνίας – Πειραιάς η πόλη μας» ανέπτυξε τις απόψεις της για τα καλώς και
κακώς κείμενα σε τούτη την πόλη που χρόνια τώρα αναζητά την ταυτότητά της.

Μια ταυτότητα που της στερεί και αυτή η Δημοτική Αρχή, καθώς λείπει το όραμα, ο σχεδιασμός
και η προσήλωση, ενώ περισσεύει η κομπορρημοσύνη.
Στην προχθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου (23-5-2018) ακούστηκαν από την
παράταξη της πλειοψηφίας μόνο επιτυχίες, επιτυχίες παντού, ακόμα και στο ποσοστό των
καμένων λαμπτήρων. Πρώτη πόλη ο Πειραιάς πανευρωπαϊκά με τις λιγότερες καμένες
λάμπες στους δρόμους. Αλήθεια, πως μετριέται το σκοτάδι; Γιατί σκοτάδι είναι η στεγνή
παράθεση ενεργειών και αριθμών. Και μπράβο στις υπηρεσίες του Δήμου που κατάφεραν
να ανταπεξέλθουν υπό την καθοδήγηση μιας ηγεσίας χωρίς πρόταση και χωρίς
πρωτοβουλίες να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών και στις προσμονές των
πολιτών.
Για το ΛτΑ η συζήτηση των Πεπραγμένων είναι μια ευκαιρία καταγραφής του τι έγινε, αλλά
και του τι και πως μπορεί να γίνει, μέσα από διαδικασίες οικονομικής και διοικητικής
διαχείρισης και από νέο εσωτερικό οργανόγραμμα των υπηρεσιών του Δήμου, προκειμένου
ο σχεδιασμός να εμπνεύσει και να υλοποιηθεί.
Πάντως, το ΛτΑ δεν διστάζει να κρίνει θετικά:
 τη σταθερή και επιτυχημένη λειτουργία του Δημοτικού Θεάτρου, αν και υπάρχει
μεγάλη καθυστέρηση στην εκμίσθωση των καταστημάτων του
 τις εκδηλώσεις της Διεύθυνσης Πολιτισμού
 τη διοργάνωση των Ημερών Θάλασσας
 την ελάχιστη μείωση των ανταποδοτικών τελών καθαριότητας και φωτισμού, τα οποία
ωστόσο εξακολουθούν να είναι τα υψηλότερα στην Ελλάδα
 τις προγραμματικές συμβάσεις με την Περιφέρεια, παρόλες τις καθυστερήσεις
υλοποίησης από την πλευρά του Δήμου
 την ανάπλαση στον Άγιο Διονύσιο, με χρηματοδότηση και εποπτεία του έργου από
την Περιφέρεια
 την πλατεία Πηγάδας, έστω και με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι είχε
σχεδιαστεί, η οποία όμως θα γεμίσει με τραπεζοκαθίσματα, καθιστώντας την στην
ουσία «ανύπαρκτη» για τους πολίτες
 την ανάπλαση στο Μικρολίμανο, έστω κι αν ο σχεδιασμός θα μπορούσε να ήταν
καλύτερος
 το έργο της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πειραιά (ΚΟΔΕΠ) και
 φυσικά, την εκπόνηση της ΟΧΕ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει
προβληματισμός για τη δυνατότητα του Δήμου να ανταπεξέλθει σ’ ένα τέτοιο μεγάλο
έργο (απορρόφηση κονδυλίων και εκτέλεση έργων).
Ωστόσο, είναι σίγουρο ότι οι πολίτες θα απαντήσουν αρνητικά στην ερώτηση αν η
καθημερινότητά τους βελτιώθηκε από το 2014 ή έστω μέσα στο 2017. Και αυτό γιατί:
 η πόλη μας διακρίνεται για την αυθαιρεσία, την ανομία και την ατιμωρησία.
Κατάσταση που έρχεται απ’ το παρελθόν, διατηρείται και αναπαράγεται με νέους
θύλακες παραβατικότητας που εδραιώθηκαν τα τελευταία χρόνια.
 ο πολίτης – κάτοικος αντιμετωπίζει την ταλαιπωρία, τον χλευασμό και την
περιφρόνηση όταν παίρνει το θάρρος να διαμαρτυρηθεί για ό,τι ευτελίζει την ποιότητα
ζωής του, ενώ μπλέκει σε ατελείωτα γραφειοκρατικά γρανάζια -ξοδεύει χρήμα και
χρόνο- και συνήθως δεν δικαιώνεται, όσο πασίδηλα δίκαιο κι αν είναι το αίτημά του
 ο απολογισμός για τις κοινωνικές παροχές προς τους πολίτες είναι σύντομος και
αναντίστοιχος με τις πραγματικές ανάγκες. Ούτε μέτρα για την καταπολέμηση της
φτώχειας, ούτε πλήρης απαλλαγή των πολυτεκνικών ή μονογονεϊκών οικογενειών και
ΑΜΕΑ από τα δημοτικά τέλη, ούτε δημιουργία νέων μονάδων πρωτοβάθμιας
φροντίδας Υγείας σε συνεργασία με το αρμόδιο Υπουργείο, ούτε ενίσχυση της
κοινωνικής οικονομίας
 η ανάπτυξη και η εργασία μένουν προτάσεις στο πρόγραμμα του «Πειραιάς Νικητής».
Κανένα αναπτυξιακό σχέδιο δεν έχει παρουσιαστεί, ούτε έχει δρομολογηθεί η
υποστήριξη της γυναικείας επιχειρηματικότητας, ενώ σαν όνειρο απατηλό φαντάζει η
δημιουργία της Δημοτικής Αγοράς ή ο σχεδιασμός νέων σχολικών μονάδων. Και ενώ
θα περίμενε κανείς να γίνουν σπουδαία βήματα στον τομέα του αθλητισμού, κυριαρχεί
το απόλυτο τίποτα, ούτε νέο κολυμβητήριο, ούτε σκοπευτήριο, ούτε γήπεδο
κλασσικού αθλητισμού ή ποδοσφαίρου, ούτε ένα κλειστό γυμναστήριο. Και έμειναν τα
έργα της ΟΛΠ Α.Ε να θεωρούνται αναγκαία και αναπτυξιακά για την πόλη.
 οι ελεύθεροι χώροι και οι χώροι Πρασίνου παραμένουν επιθυμίες ανεκπλήρωτες.
Κανένα σχέδιο, καμμιά πρωτοβουλία για αναπλάσεις (ΧΡΩΠΕΙ, Στρατόπεδα,
Πειραϊκή) ή για δημιουργία νέων. Καμιά μέριμνα για την ατμοσφαιρική ρύπανση, παρά
τις εξαγγελίες. Και ούτε λόγος για εξεύρεση χώρων για τα δεσποζόμενα ζώα. Κοντά σ’
αυτά η αδιαφορία στη φροντίδα και ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αλλά
και η κακή κατάσταση των πεζοδρομίων και των δρόμων (ανασηκωμένα πλακάκια
λακκούβες, σβησμένες ή καθόλου διαβάσεις πεζών) με τον κίνδυνο τραυματισμών να
ελλοχεύει σε κάθε βήμα και κάθε στιγμή
 η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δήμου εξακολουθεί να είναι σοβαρό
ζήτημα και καθώς δεν έχει εκπονηθεί καμιά μελέτη, κτήρια – εκτός της Ραλλείου –
παραμένουν ανεκμετάλλευτα, ενώ οι μεγάλες καθυστερήσεις και οι οφειλές απ’ τα
καταστήματα που ο Δήμος εκμισθώνει επιβαρύνουν την ήδη δυσχερή οικονομική
κατάσταση του, με κάποιους επιχειρηματίες να πλουτίζουν σε βάρος των πολιτών.
Βέβαια, πρόσφατα υπήρξε κινητοποίηση για αρκετά απ’ τα καταστήματα της
Πλατείας Κοραή και αυτό πρέπει να συνεχιστεί και να επεκταθεί
 η καθαριότητα παραμένει μείζον θέμα, αφού ο Πειραιάς εξακολουθεί να θεωρείται
βρώμικη πόλη, παρόλες τις προσπάθειες που καταβάλει ο αρμόδιος αντιδήμαρχος. Οι
γειτονιές -άλλες γραφικές και άλλες τουριστικές- δεν είναι καθαρές, κατά κοινή
ομολογία. Αντίθετα, είναι παραμελημένες, με τα σκουπίδια, τα κουκουλοκαλυμμένα
χωρίς πινακίδες αυτοκίνητα και τον ελλιπή φωτισμό να προσελκύουν τρωκτικά και
αποκρουστικά έντομα και να δημιουργούν εστίες μόλυνσης. Και η εικόνα αυτή δεν
οφείλεται μόνο στο μειωμένο προσωπικό. Εάν δεν καταβληθεί σοβαρή και αδιάκοπη
προσπάθεια ευαισθητοποίησης των δημοτών η κατάσταση ποτέ δεν θα αλλάξει
θεαματικά. Χρειάζεται, λοιπόν, ενημέρωση και εκπαίδευση με βαρύτητα στο θέμα της
ανακύκλωσης, αλλά και ανάπτυξη μιας σχέσης εμπιστοσύνης και εγγύτητας ανάμεσα
στους πολίτες και τον Δήμο. Σ’ αυτό θα μπορούσαν να συμβάλλουν εξαιρετικά οι
δημοτικές κοινότητες. Όμως,
 οι δημοτικές κοινότητες, που θα μπορούσαν να είναι κύτταρο της δημοκρατικής και
λαϊκής συμμετοχής, παραμένουν άνευρα σώματα που περιορίζονται και
περιχαρακώνονται σε αποφάσεις για τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος
 τα λίγα καλά σημεία του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ αγνοήθηκαν, όπως ο Συμπαραστάτης του
Δημότη (έχει εφαρμοστεί σε 25 δήμους) και οι σημαντικότατες για μια πόλη-λιμάνι
επιτροπές Τουρισμού και Ναυτιλίας, που θα μπορούσαν να συμβάλλουν και στη
διοργάνωση των Ημερών Θάλασσας. Υποχρεωτικά και με το ζόρι συγκαλείται η
επιτροπή Διαβούλευσης, αλλά και με το ζόρι προσέρχονται στις συνεδριάσεις του
Δημοτικού Συμβουλίου κάποιοι σύμβουλοι του «Πειραιάς Νικητής», με αποτέλεσμα η
απαρτία να σχηματίζεται με τη βοήθεια των συμβούλων των παρατάξεων της
αντιπολίτευσης, ώστε να λειτουργήσει ο Δήμος
 η δημοκρατική διακυβέρνηση ηχεί σαν ξένη λέξη στην παράταξη της πλειοψηφίας και
η διαδικασία συμμετοχής και συνεργασίας προκαλεί αλλεργία. Γι’ αυτό και η σφοδρή
αντίθεση στον ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ

Εμείς, η δημοτική παράταξη «το Λιμάνι της Αγωνίας – Πειραιάς η πόλη μας» εκτιμάμε ότι
η Δημοτική Αρχή δεν διαθέτει μακρόπνοο σχεδιασμό και όραμα, βασικά και ικανά στοιχεία
για να εξωραΐσουν μία μίζερη, δύσκολη και βασανιστική καθημερινότητα, όπως αυτή των
κατοίκων της πόλης μας.
Η υποβάθμιση της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου για το μείζον ζήτημα του
Απολογισμού των Πεπραγμένων που επιχείρησαν κατά κύριο λόγο ο πρόεδρος του ΔΣ και
ο Δήμαρχος, στριμώχνοντας και δεύτερη συνεδρίαση αμέσως μετά την πρώτη – πρακτική
που επανειλημμένα έχουμε στηλιτεύσει και που εξ όσων μπορούμε να θυμηθούμε καμία άλλη δημοτική αρχή δεν έχει εφαρμόσει – ανάγκασε τους δημοτικούς συμβούλους του ΛτΑ
να αποχωρήσουν και να μην υπερψηφίσουν τη σύναψη εταιρικής συμφωνίας συνεργασία
της ΚΟΔΕΠ με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) για την
προσωρινή στέγαση προσφύγων σε ενοικιαζόμενες κατοικίες στα διοικητικά όρια του Δήμου
Πειραιά. Συμφωνία, την οποία στηρίζει απολύτως το ΛτΑ και για την επίτευξη της οποίας το
ΛτΑ, μαζί και με άλλες συλλογικότητες, έχει δώσει αγώνες από την πρώτη στιγμή που
έφθασαν και εγκλωβίστηκαν οι πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Λιμάνι της Αγωνίας - Δελτίο τύπου: Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Χωρίς «ναι μεν, αλλά…» η επίθεση που δέχτηκε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, ήταν βίαιη, τραμπούκικη και εγκληματική. Ήταν μια φασιστική επίδειξη δύναμης οργανωμένης ομάδας, σε συντεταγμένη ή όχι αποστολή, που μετέτρεψε μια εκδήλωση μνήμης σε εκδήλωση μισαλλοδοξίας.
Η δημοτική κίνηση «το Λιμάνι της Αγωνίας – Πειραιάς η πόλη μας» καταδικάζει απερίφραστα όλα όσα συντελέστηκαν το Σάββατο (19-5-2018) στην παραδοσιακά πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη, ενώ εκφράζει την οργή και την απογοήτευσή της για το γεγονός ότι στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τάχθηκαν ανερυθρίαστα στο πλευρό των θρασύδειλων φασιστοειδών.
Παράλληλα, καλούμε όλες και όλους -τις δημοκράτισσες και τους δημοκράτες τούτου του τόπου- σε εγρήγορση και επαγρύπνηση, καθώς όσο η δίκη της «Χρυσής Αυγής» συνεχίζεται και δεν αποδίδεται δικαιοσύνη, το φίδι που έρπεται ανάμεσά μας δεν θα σταματήσει να μας προκαλεί, να μας απειλεί και να μας εκφοβίζει. Έχουμε χρέος να παλέψουμε με το τέρας, γιατί Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: το ΛτΑ υπέρ της θέσπισης της απλής αναλογικής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Πειραιάς, 10 Μαΐου 2018

Το σχέδιο νόμου «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1» του Υπουργείου Εσωτερικών συζητήθηκε στη σημερινή
συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, στην οποία συμμετείχαν μόλις 29 δημοτικοί
σύμβουλοι. Ο δήμαρχος κ. Γιάννης Μώραλης υποστήριξε αρχικά το «πάγωμα» της
διαδικασίας ψήφισης του νομοσχεδίου, στη συνέχεια όμως η δημοτική αρχή πρότεινε
σχέδιο ψηφίσματος με το οποίο ζητείται η απόσυρση του νομοσχεδίου, ταυτιζόμενη
απολύτως με τις σκληρές φωνές  παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το σχέδιο
ψηφίσματος υπερψηφίστηκε από τη δημοτική αρχή και από τους συμβούλους της μείζονος
αντιπολίτευσης, όπως ήταν αναμενόμενο.
Η παράταξή μας πρότεινε προς ψήφιση το παρακάτω ψήφισμα:
«Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πειραιά στη σημερινή συνεδρίασή του, αναγνωρίζοντας
ότι υπάρχει αναγκαιότητα ριζικών μεταρρυθμιστικών τομών στην αυτοδιοίκηση, αποφάσισε
να ζητήσει από το ΥΠΕΣ την εύλογη παράταση της διαβούλευσης επί του σχεδίου νόμου
“ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1”, ώστε να δοθεί η δυνατότητα να αναπτυχθεί ένας ουσιαστικός διάλογος
με την Κυβέρνηση, με στόχο τη μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου με τη θέσπιση της
απλής αναλογικής και του εν γένει ισχύοντος θεσμικού πλαισίου, με τη δεσμευτική σε αυτόν
συμμετοχή  και των δύο μερών».
Η πρότασή μας δεν έγινε αποδεκτή. Και πώς να γινόταν, άλλωστε, αφού η απλή αναλογική,
που βρέθηκε στο στόχαστρο όσων αντιτίθενται στο σ/ν «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1», απαιτεί ριζικές
αλλαγές σε θέματα νοοτροπίας και κουλτούρας. Πρόκειται για μια επίπονη διαδικασία που
δεν θα επηρεάσει μόνο τον τρόπο λειτουργίας των δημοτικών συμβουλίων, των οργάνων
των αιρετών και των περιφερειακών συμβουλίων, αλλά και τη στάση και συμπεριφορά των
πολιτών. Και αυτό γιατί η απλή αναλογική επιβάλλει αναζητήσεις, συναινέσεις, συνεργασίες,
τεκμηριωμένα επιχειρήματα και κυρίως συμμετοχή για την αντιμετώπιση και επίλυση των
προβλημάτων, την ανάπτυξη αλλά και την ευημερία μιας πόλης ή μιας περιφέρειας.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

ΛτΑ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ΔΥΣΟΣΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΛΗΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ

Την ανησυχία της και την αγωνία της εκφράζει η δημοτική κίνηση «το Λιμάνι της Αγωνίας- Πειραιάς η πόλη μας» για τις επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών από την αφόρητη δυσοσμία που τις τελευταίες μέρες έχει πνίξει μεγάλο κομμάτι του Πειραιά, κυρίως την περιοχή της Α’ Δημοτικής Κοινότητας και του λιμανιού, καθώς και το δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας. Πρόκειται για μια έντονη οσμή ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η προέλευση της οποίας παραμένει δυστυχώς άγνωστη, παρόλο που εμφανίζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα τα τελευταία χρόνια και τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά μονιμότητας. Μάλιστα, ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά, Γιώργος Γαβρίλης και ο δήμαρχος Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Χρήστος Βρεττάκος σε κοινή δήλωσή τους (3-5-2018) ζήτησαν τη διακοπή λειτουργίας των εργοστασίων της περιοχής, αρχής γενομένης από τις εγκαταστάσεις της Oil One μέχρι να αποσαφηνιστεί πλήρως η εμπλοκή και συμμετοχή τους στο φαινόμενο αυτό, αλλά και την εντατικοποίηση των ελέγχων για να διαπιστωθεί τυχόν ύπαρξη μονάδων που διαχειρίζονται χημικά και συναφή προϊόντα χωρίς να έχουν ζητήσει και λάβει τις κατά νόμο προβλεπόμενες εγκρίσεις ή λειτουργούν καθ’ υπέρβασιν αυτών.
Με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος, το ΛτΑ ζητάει να επισπευσθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που θα δώσουν το πράσινο φως για τον σε βάθος έλεγχο των αιτιών που προκαλούν τη ρύπανση και να ληφθούν όλα τα αναγκαία και απαραίτητα μέτρα για την αποτροπή της εκπομπής ρυπογόνων ουσιών από τα εργοστάσια που λειτουργούν στην περιοχή. Ζητάμε επίσης από τη δημοτική αρχή και το δήμαρχο Πειραιά, Γιάννη Μώραλη να σταθούν στο ύψος του θεσμικού τους ρόλου, διεκδικώντας την άμεση κινητοποίηση των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών και να δοθούν λύσεις και απαντήσεις. Σε αντίθεση με την άμεση αντίδραση που υπήρξε από τον όμορο Δήμο, διαπιστώσαμε την απουσία της δημοτικής αρχής κυρίως στο θέμα της ενημέρωσης και του κατευνασμού των ανησυχιών και των φόβων των πολιτών, που αισθάνονται παντελώς απροστάτευτοι. Και αυτό πιθανόν να συνέβη επειδή ο Δήμαρχος -μαζί με τον Γενικό Γραμματέα και άλλα στελέχη του Δήμου- επισκέπτεται τις μέρες αυτές την Κίνα, χωρίς να έχει ορίσει αναπληρωτή, κατά παράβαση του άρθρου 89 §1 του Ν3463/2006 του Κώδικα των Δήμων, προκειμένου να διαχειριστεί μια έκτακτη και επείγουσα κατάσταση. Αλλά και για όποιο λόγο κι αν αυτό έγινε, το βέβαιο είναι ότι η δημοτική αρχή Μώραλη για άλλη μία φορά σε καίριο ζήτημα για την πόλη και τους κατοίκους της έπαθε αφωνία.

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΠΡΟΕΔΡΟΣ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ VS ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Πειραιάς, 31 Μαρτίου 2018

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Σε σύνοψη, μία μικρή ομάδα νεαρών κυρίως ατόμων -οπαδοί, κατά δήλωση τους, της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ- συγκεντρώθηκε έξω από το χώρο προκαθορισμένης ομιλίας του Υπουργού Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου στην πόλη μας, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την «άδικη συμπεριφορά της κυβέρνησης προς τον πρώην πρόεδρο της ομάδας κ. Βαγγέλη Μαρινάκη».
Θεμιτό βέβαια κάποιος να διοργανώνει και να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις.
Άλλωστε προς έναν Υπουργό Οικονομικών διαχρονικά υπάρχουν λόγοι διαμαρτυρίας.
Δυστυχώς, οι διαδηλωτές είχαν μόνο λόγο τις ποινικές διώξεις του κ. Μαρινάκη, με το συμπυκνωμένο στο σύνθημά τους μήνυμα «κράτος δεν είναι ο πρωθυπουργός, κράτος είναι ο Ολυμπιακός».
Η αστυνομία τους απώθησε με χρήση χημικών –με την οποία η δημοτική κίνηση «το Λιμάνι της Αγωνίας - Πειραιάς η πόλη μας» διαφωνεί κάθετα– και τα επεισόδια συνεχίστηκαν με τους συγκεντρωμένους από την πλευρά τους να εκτοξεύουν πέτρες, μπουκάλια και άλλα αντικείμενα που προκάλεσαν υλικές ζημιές σε αυτοκίνητα, ενώ ολοκληρώθηκαν με την πυρπόληση κάδων της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου, που χρησιμοποιήθηκαν και ως οδοφράγματα, με αποτέλεσμα τη διακοπή της κυκλοφορίας.
Τέτοιες ενέργειες συχνά παρακολουθούμε να γίνονται και σε άλλου περιεχομένου συγκεντρώσεις από τους γνωστούς «μπαχαλάκηδες».
Το ΛτΑ καταδικάζει απερίφραστα τα επεισόδια, όπως και τη μετακύλιση της εμπλοκής του κ. Μαρινάκη με τη Δικαιοσύνη στην αγαπημένη ομάδα της πόλης μας και στους πολυάριθμους φιλάθλους του Ολυμπιακού, οι οποίοι -είμαστε βέβαιοι- δεν επικροτούν τέτοιου είδους ενέργειες. Καταδικάζουμε επίσης τη στάση του Δημάρχου, ο οποίος, έστω και ως τύποις πρόεδρος της ομάδας, δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τα επεισόδια.
Αντιθέτως, την ώρα που αυτά ήταν σε πλήρη εξέλιξη, στην παράλληλη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, δήλωνε ότι έχουν δικαίωμα οι οπαδοί να διαδηλώνουν -λες και αυτό ήταν το διακύβευμα- υποδαυλίζοντας τέτοιες συμπεριφορές.
Στη συνέχεια εγκατέλειψε τη συνεδρίαση χωρίς μέχρι σήμερα να βρει μία κουβέντα να πει για τα γεγονότα, ο κατά τα λοιπά λαλίστατος δήμαρχος.
Σημειώνεται ότι ο δήμαρχος, σε προηγούμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, είχε αρνηθεί την έκδοση ψηφίσματος κατά της επίθεσης της ΧΑ στον κοινωνικό χώρο ΦΑΒΕΛΑ, επειδή σε αυτό το ψήφισμα απαιτούσε να εμπεριέχεται και καταδίκη κάθε βίαιου επεισοδίου στη χώρα μας, αγνοώντας ή θεωρώντας αμελητέο το γεγονός ότι η ΧΑ είναι μία φασιστική και εγκληματική οργάνωση με πολιτικό σχέδιο και πολλά παρακλάδια.
Εκφράζοντας κατ’ επανάληψη την οργή του για τα επεισόδια που σημειώνονται κατά καιρούς στην Αθήνα με φθορές και υλικές ζημιές -που φυσικά είναι καταδικαστέα- ο δήμαρχος ουδόλως εξοργίστηκε, όπως φαίνεται, με τις έστω και μικρότερης έκτασης ζημιές που προκλήθηκαν στην πόλη του.
Ούτε φυσικά κάποιος δημοτικός σύμβουλος της παράταξής του.
Έτσι, ο κ. Μώραλης έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι ο μόνος εν ενεργεία δήμαρχος που δεν ενοχλείται με επεισόδια τέτοιου είδους και τα οποία στρέφονται κατά του δήμου και της πόλης του, επιλέγοντας σαφέστατα την ταυτότητα του ποδοσφαιρικού παράγοντα από αυτή του δημάρχου ή αλλιώς πρόεδρος-δήμαρχος vs δημάρχου της πόλης.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Η εν μέρει πραγμάτωση της δημοτικής αρχής Πειραιά ή ένας κηρυγμένος πόλεμος*

Το σε ποιο φάσμα συμπεριφορών κινείται κανείς στη διάρκεια ενός δημοτικού
συμβουλίου, φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα μίας ακόμα συνθήκης, πέρα από την
ταύτιση με ιδέες, απόψεις και πρακτικές για την άσκηση τοπικής-αυτοδιοικητικής
πολιτικής. Πρόκειται για ένα σύστημα προσωπικό, δομημένο με χαρακτηριστικά,
ανάγκες και προτεραιότητες που χρειάστηκαν λίγα πρώτα χρόνια ζωής, όπως για
όλους φυσικά, αλλά και μια ζωή βήμα-βήμα, επιλογή την επιλογή για να
αποκρυσταλλωθεί.
Στον Πειραιά, η επιβεβαίωση της συνθήκης του «προσωπικού» επαναλαμβάνεται
με «μαθηματική ευλάβεια». Είναι βεβαίως αφελές αλλά και πολιτικά
ανεπιβεβαίωτο να προσδοκά κανείς την αυτοτέλεια της αυτοδιοικητικής
λειτουργίας από άλλα πεδία διεξαγωγής της κοινωνικής (πολιτικής) διαδικασίας.
Έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για την κατίσχυση κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών,
εμπεδωμένων σε ανάλογες νομικές θεσπίσεις. Όμως «το προσωπικό φαινόμενο»
μπορεί κατά περίπτωση να ανάγεται στην επιτομή της αντιδημοκρατικής και
επιβλαβούς διαχείρισης της θέσης ευθύνης που έχει αναλάβει κάποιος, με σκοπό
να προάγει το τοπικό ζήτημα. Γι’ αυτό, το ζητούμενο της αυτοτέλειας από την
προσωπική συνθήκη καθίσταται πρόκριμα.
Ιδού αμέσως τι εννοώ μέσω μερικών απτών παραδειγμάτων, προς αποφυγή
παρερμηνειών.
Παράδειγμα 1ο: είναι ή δεν είναι προσωπικό -ως μη όφειλε- το να αναλάβει ο
Δήμαρχος της πόλης την προσωρινή -έστω- προεδρεία της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός, μετά
την αποχώρηση απ’ αυτήν του προέδρου της, Βαγγέλη Μαρινάκη, λόγω -δυστυχώς-
του ελέγχου του από τη Δικαιοσύνη; Είναι. Ο Δήμαρχος έχει δεσμούς γνωστούς και
θεμιτούς με τον πρόεδρο, έχει επίσης κοινή πορεία και ζωή μαζί του, συνεργασία
χρόνων και θέλει να σταθεί δίπλα του. Ανθρώπινο, κατανοητό. Όμως, επιτρέπεται
μία προσωπική ανάγκη και συμπεριφορά να αγνοεί το θεσμικό και κοινωνικό ρόλο
του Δημάρχου; Δεν παρακάμπτει ο Δήμαρχος αυτό το ρόλο του όταν ο ίδιος θα έχει
ταυτιστεί με το κακό αποτέλεσμα, σε περίπτωση που τα πράγματα -ο μη γένοιτο-
δεν πάνε καλά για τον πρόεδρο με τη Δικαιοσύνη; Δεν είναι ο Γιάννης Μώραλης
που θα έχει ταυτιστεί με αυτό αλλά ο Δήμαρχος της πόλης. Πώς αντιμετωπίζεται
εδώ η πρόκληση της αυτοτέλειας από προσωπικές επιλογές;
Παράδειγμα 2ο: είναι ή δεν είναι υποχρέωση του Δημάρχου να ακούει την πόλη
του, μέσω των εκπροσώπων της, των φορέων της, των τοπικών της κοινοτήτων;
Είναι ή δεν είναι υποχρέωση του Δημάρχου να δημιουργεί ή και να πολλαπλασιάζει
τους όρους για αξιοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων δυνατοτήτων -νόμιμων ή
κοινωνικά δικαιωμένων-, ώστε να διαβουλεύεται, να συμμετέχει, να διεκδικεί;
Πόσο μάλλον όταν το θέμα είναι μεγάλης σημασίας, όπως αυτή του αναπτυξιακού
προγράμματος της Ο.Λ.Π. Α.Ε. (master plan), ενός προγράμματος που σε κάθε
περίπτωση θα επηρεάσει την οικονομική και κοινωνική λειτουργία της πόλης καθώς
και τη φυσιογνωμία της για πολλά-πολλά χρόνια στο μέλλον. Έχει δικαίωμα ο
Δήμαρχος να απεμπολεί δυνατότητες διεκδίκησης ή να τις συμψηφίζει, όπως
ισχυρίστηκε, με διεκδικήσεις από την κυβέρνηση; Να διεκδικήσει αλλά αυτοτελώς,
υπάρχουν ζητήματα ισοδύναμα που δεν επιδέχονται συμψηφισμούς. Να βάλει στο
«παιχνίδι» όλο το δημοτικό συμβούλιο και να μας έχει αρωγούς εκεί που
οφείλουμε όλοι. Τι χροιά έχει εδώ το επιλέγω χωρίς προηγουμένως να μετρήσω τις
συνέπειες της απώλειας θεσμοθετημένων διαδικασιών; Προσωποκρατική -ως μη
όφειλε-, πιστεύω.
Ωστόσο, ομολογουμένως, η στάση του Δημάρχου διαφοροποιήθηκε. Με
ευχαρίστηση βλέπουμε -στη συγκεκριμένη περίπτωση- να υποχωρεί η
«προσωποκρατική πτυχή του» προς όφελος της πόλης αφού πρόσφατα οργάνωσε
διαβούλευση με τους φορείς της πόλης σχετικά με το master plan. Μένει να
εξαντλήσει κάθε πρόσφορο, θεσμικό και δημοκρατικό μέσο που αφορά στη
διαβούλευση καθώς και να υπερασπιστεί τη σύνθεση αυτού που προσλαμβάνει
από αυτή τη διαδικασία.
Παράδειγμα 3ο: αν και από πάγια άποψη και αντίληψη απορρίπτουμε τη
μετάπτωση του πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου σε διεκδικήσεις στις αίθουσες
των δικαστηρίων, εξωθηθήκαμε στην επιλογή που ακριβώς απορρίπτουμε, δηλαδή
στην υποβολή μήνυσης σε σύμβουλο της δημοτικής αρχής. Στη συνέχεια εκείνος
κατέθεσε αγωγή με την οποία διεκδικεί 50.000€ για την υποτιθέμενη εις βάρος του
συκοφάντηση, στηριζόμενος στο γεγονός ότι ενημερώσαμε μέσω δελτίων τύπου για
το συμβάν με βάση όμως τα πραγματικά γεγονότα, τίποτε περισσότερο, τίποτε
λιγότερο. Το πράγμα είναι απλό. Είναι πάντα δυνατό να αντέξει κανείς την ύβρη και
ως προσβολή και ως δυσφήμηση και ως συκοφάντηση; Εμείς δεν την αντέξαμε αυτή
τη φορά. Όμως όσο αφορά σ’ αυτό τον δημοτικό σύμβουλο, είναι δυνατό η
αυτοτέλειά του από το «προσωπικό φαινόμενο» που αδιακρίτως τελεί σε σύγχυση
περί του πως πραγματώνεται το έργο της δημοτικής αρχής, να επιστρέψει ως
δημοκρατία, διάλογος, επιχειρηματολογία, ευγενής ή έστω ευπρεπής
αντιπαράθεση και κυρίως ως ακούω τον αντίπαλο γιατί μπορεί κάτι να διδαχτώ κι
απ’ αυτόν. Αν μ’ ενδιαφέρει το έργο μου, γιατί αν μ’ ενδιαφέρει ο,τιδήποτε άλλο…
Παράδειγμα 4ο: Υπερψηφίσαμε στο δημοτικό συμβούλιο τη σύναψη
προγραμματικής σύμβασης μεταξύ Δήμου Πειραιά και Περιφερειακής Ενότητας
Πειραιά με αντικείμενο την ανάπλαση της περιοχής του Αγίου Διονυσίου, που το
χρηματοδοτεί με το ποσό των 15.000.000€ η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά. Δύο
προηγούμενες φορές, όταν το θέμα είχε πάλι συζητηθεί στο δημοτικό συμβούλιο
και ακόμα φορέας υλοποίησής του εφέρετο ο Δήμος Πειραιά, είχαμε κρατήσει
επιφύλαξη λέγοντας ότι αυτή σχετίζεται με τη διαδικασία και τον χρόνο ωρίμανσης
του έργου από την πλευρά της δημοτικής αρχής, κατά πόσο δηλαδή αυτό «θα
τρέξει» με επάρκεια, καθώς επίσης και να το αξιολογήσουμε περαιτέρω στις
λεπτομέρειες των προτεινόμενων αναπλάσεων που όριζε. Μόνο λοιπόν επειδή σ’
αυτή την τελευταία φάση τοποθετηθήκαμε θετικά υπέρ της Περιφέρειας και
κρατήσαμε επιφύλαξη σε προηγούμενες φάσεις -παραπάνω παραθέσαμε τους
λόγους-, ο Δήμαρχος μας εγκάλεσε με τον πιο άστοχο πολιτικά τρόπο, δηλαδή
διανθισμένο με εξαιρετικά μεγάλη αγένεια και απαράδεκτη απρέπεια, ότι τον
στοχοποιούμε προσωπικά και για αυτό συμφωνούμε με την επιλογή «περιφέρεια»
και όχι την επιλογή «δήμος», ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή ότι ασκούμε στείρα
αντιπολιτευτική κριτική που αποτελεί απροκάλυπτη εναντίωση στον ίδιο. Όμως,
από τη λεκτική και μόνο διατύπωση της άποψής μας, δηλαδή κάνοντας ερμηνεία
απλώς ορθολογική, ήταν ολοφάνερο ότι η συγκεκριμένη τοποθέτησή μας πήγαζε
και κάθε φορά πηγάζει από αυτό που αναδείξαμε και επανειλημμένα έχουμε
αναδείξει ως υστέρηση της δημοτικής αρχής στην παραγωγή έργου, ακόμα και στην
αντίξοη και δύσκολη συγκυρία που βιώνει η χώρα, πράγμα που αναγνωρίζουμε εκ
προοιμίου. Εκτιμάμε τη στάση του Δημάρχου ως μία στάση σχεδόν μανιχαϊστική,

στο πλαίσιο του απόλυτου δίπολου καλού-κακού, με έναν ιδιότυπο βεβαίως τρόπο,
δηλαδή οποιοσδήποτε ή περίπου οποιοσδήποτε του ασκεί κριτική είναι χειρότερος
από τον ίδιο ακριβώς επειδή του ασκεί κριτική όχι από το περιεχόμενο της κριτικής.
Δεν είναι πολύ προσωποκρατικό όλο αυτό; Μπορεί όμως ένα δήμαρχος να
σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο γιατί είναι υπαρκτή η εκτενέστατη γκάμα εκδοχών
για να αναλύεις τις ανάγκες και τα προβλήματα και να διερευνάς τις πιθανές λύσεις
τους και αν επιλέγεις αυτή τη συνθήκη δεν βλέπεις στην κριτική το «κακό» ή το
«ενάντιο» αλλά ότι η σύγκρουση ή η σύνθεση των επιχειρημάτων οδηγούν σε
ασφαλέστερα για τις επιλογές συμπεράσματα.
Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά εναύσματα του τελευταίου καιρού για να κηρυχτεί
ο πόλεμος μεταξύ μας, του Δημάρχου με το Λιμάνι της Αγωνίας. Ο Δήμαρχος τον
κήρυξε, όχι εμείς. Επειδή αντιδράσαμε στα παραπάνω και σε άλλα πολλά, επειδή
του προτείνουμε διαφορετικές προσεγγίσεις που εν τέλει ο ίδιος θα καρπωθεί και …
θαυμάσια, καθόλου δεν μας αποτρέπει αυτό από το να τηρήσουμε τέτοια στάση.
Αλλά, εν μέσω κηρυγμένου πολέμου, το τοπικό ζήτημα υπονομεύεται. Η συζήτηση
διεξάγεται ανάμεσα σε στείρες αμφισβητήσεις, ασυλλόγιστες ταυτίσεις,
απρόκλητες ύβρεις, ανενδοίαστες επιθέσεις ότι εμείς πρέπει να ντρεπόμαστε που
ασκούμε κριτική -λες και ο Δήμαρχος ή ο καθένας μας δεν υπόκειται διαρκώς σ’
αυτήν εκ των πραγμάτων-, με αποκορύφωμα την περίπου απαίτηση να συναινούμε
σε κάθε πρόταση της δημοτικής αρχής γιατί αλλιώς είμαστε ή «κυβερνητικοί» ή
«προκατειλημμένοι» ή «απηρχαιωμένοι» ή «λαϊκιστές» ή «ψεύτες» ή περίπου
ηλίθιοι. Επιπλέον, έχουμε τέτοιου βαθμού αμετροέπεια που δεν «ξέρουμε να το
βουλώνουμε»…
Κάπως έτσι πάει περίπατο εξακολουθητικά η δημοκρατία που θεσμικά οργανώνεται
από πάνω προς τα κάτω, μέσω του διαλόγου για τα προβλήματα της τοπικής
κοινωνίας. Δηλαδή, οι ουσιώδεις πολιτικές αρχές μέσα από τις οποίες γεννήθηκε η
τοπική αυτοδιοίκηση, τα πρωτογενή, βασικά υλικά για να λειτουργήσει ο
αυτοδιοικητικός θεσμός ή έστω η συζήτηση της ημερήσιας διάταξης στο δημοτικό
συμβούλιο. Ελάχιστες πια είναι οι φορές που φεύγουμε από τις συνεδριάσεις του
δημοτικού συμβουλίου, αισθανόμενοι ότι συμβάλαμε σ’ αυτό για το οποίο
εκλεχτήκαμε: να βελτιστοποιήσουμε τις συνθήκες διαβίωσης της τοπικής κοινωνίας,
έστω από την πλευρά της μειοψηφίας. Γιατί, το ομολογούμε το «κουσούρι» μας,
δεν περιμένουμε να εκλεγούμε πρώτοι για να παίξουμε αυτό το ρόλο. Το κάναμε
και το κάνουμε ως μειοψηφία, προσπαθώντας να λειτουργούμε με τη μεγαλύτερη
αυτοτέλεια από τα «προσωπικά μας φαινόμενα».

*άρθρο γνώμης της Βάνας Μελά, δημοτική σύμβουλος Πειραιά με «το Λιμάνι της
Αγωνίας – Πειραιάς η πόλη μας».