Δήλωση του Νίκου Μπελαβίλα μετά τη σύσκεψη με την ΕΣΑΛ για τον ΟΛΠ

O επικεφαλής του «Πειραιάς για Όλους» και υποψήφιος δήμαρχος Νίκος Μπελαβίλας συμμετείχε στην ευρύτατη σύσκεψη διαβούλευσης της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων.

Μετά την ολοκλήρωση της που και την στάση που τήρησε χειροκροτώντας τον απερχόμενο δήμαρχο Πειραιά, ερωτώμενος από δημοσιογράφο ο Νίκος Μπελαβίλας σημείωσε:

«Δεν δίστασα να πω ότι καλύφθηκα από τον κύριο Μώραλη ο οποίος τοποθετήθηκε ξεκάθαρα κατά τη κατασκευής Mall και του ουρανοξύστη "τοπόσημου" στο Παλατάκι.  Είπα στα μέλη της ΕΣΑΛ ότι κάνω αυτήν την ασυνήθιστη κίνηση, παρότι είμαι υποψήφιος δήμαρχος απέναντι του, ώστε να αντιληφθούν την κρισιμότητα των επιλογών τους. Σύσσωμος ο Πειραιάς δια της αυτοδιοίκησης και των εμπορικών και βιοτεχνικών ενώσεων διαφωνεί με την οικοδόμηση αυτών των κατασκευών. Επιπρόσθετα απαίτησα να κατατεθούν τα δεδομένα κυκλοφορίας, αέριων ρύπων από τα πλοία, υδάτινων ρευμάτων και χρήσης των βυθοκορημάτων ώστε να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε την προβληματική ούτως ή άλλως νότια επέκταση.
Η επέκταση αυτή, όπως είναι σήμερα θα κρύψει από τη θέα των εκατομμυρίων ταξιδιωτών και τον ορίζοντα του λιμανιού, ένα σημαντικό μνημείο, που αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς εδώ και αιώνες, ως σημάδι της εισόδου του λιμανιού - το "ταφικό μνημείο Θεμιστοκλή".
Η νότια επέκταση αν αποδειχθεί η αναγκαιότητα της, δεν μπορεί να εξαφανίσει από τη θέα το μνημείο αυτό. Το λιμάνι, περιβάλλεται από μία σειρά σημαντικά κτίρια και αρχαιότητες, το Κονώνειο τείχος, την "Παγόδα", το Σιλό, τις Μόνιμες Κτιστές Δεξαμενές, τον Ταινιόδρομο Κράκαρη. Ο ΟΛΠ και η Cosco πρέπει να μάθουν να ζουν με αυτά και να τους αποδίδουν τόσο τον σεβασμό όσο και τις χρήσεις που είναι συμβατές.
Τέλος ζήτησα από τα μέλη της ΕΣΑΛ να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή, καθώς το πολεοδομικό θεσμικό πλαίσιο του Πειραιά, δεν επιτρέπει  την εγκατάσταση βαρέων εμπορικών χρήσεων - παρά μόνο λιμενικών - πέρα από τον Άγιο Νικόλαο. Οποιαδήποτε έγκριση έχει πρόβλημα συνταγματικής νομιμότητας».

«Πειραιάς Για Όλους»: 16 χρόνια χαμένα για την πόλη. Είναι πάρα πολλά!

Από την καρδιά του άλλοτε βιομηχανικού Πειραιά έκανε την παρουσίαση του συνδυασμού που ηγείται ο Νίκος Μπελαβίλας αποκαλύπτοντας και το όνομά του, που είναι «Πειραιάς Για Όλους»

 

Ο υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά παρουσίασε τους στόχους του για την πόλη ενώ αναφέρθηκε στα σημαντικά προβλήματα της πόλης. Τόνισε το γεγονός πως ο πλούτος που παράγει το λιμάνι του Πειραιά κατευθύνεται αλλού και δεν μένει στην πόλη. Έφερε ως παράδειγμα λιμάνια όπως  η Ερμούπολη, το Λαύριο και η Ελευσίνα που με σχέδιο αντιμετώπισαν την κρίση της αποβιομηχανοποίησης. Μίλησε για τις προτεραιότητες, τον Πειραιά που θα ζήσει μαζί με το λιμάνι και το λιμάνι μαζί με τον Πειραιά σε μια νέα εταιρική σχέση win-win αλλά και τον Πειραιά, ισότιμο μητροπολιτικό, παραγωγικό και ναυτιλιακό πόλο στο συζυγές Αθήνα –Πειραιά. «Ο διερχόμενος πλούτος να παραμείνει εδώ που παράγεται, ο  Πειραιάς να ανακτήσει τον διεθνή και μητροπολιτικό ρόλο που του αντιστοιχεί, ως η πόλη του δεύτερου λιμανιού της Μεσογείου» ανέφερε.

Βασικά σημεία από την ομιλία του Νίκου Μπελαβίλα:

• 16 χρόνια χαμένα για την πόλη. Είναι πάρα πολλά!
  
• Δώσαμε μάχη υπό δυσμενείς συνθήκες για την επαναδιαπραγμάτευση πτυχών της σύμβασης για το Λιμάνι που άλλοι είχαν υπογράψει για να κερδίσει περισσότερα ο Πειραιάς
  
• Σώθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ, δεν μειώθηκαν οι μισθοί τους, σώθηκαν τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, ένα πάρκο 250 στρεμμάτων υπερτοπικής σημασίας για τις υποβαθμισμένες γειτονιές μας, για όλο τον Πειραιά, η Κυνόσουρα και ο Τύμβος των Σαλαμινομάχων. Κατοχυρώθηκε από τη κυβέρνηση, για πρώτη φορά, ανταποδοτικό τέλος για τους Δήμους από την επιβάρυνση που προκαλεί η λειτουργία του λιμανιού.
  

• Έτσι φτάσαμε στη σημερινή δημοτική αρχή. Επένδυσαν ως ευκαιρία σε μία κατεστραμμένη πόλη με τεράστιες δυνατότητες, για να αυξηθεί το πολιτικό και οικονομικό χαρτοφυλάκιο  τους.  Αυτό έκαναν οι ολιγάρχες στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Λεηλατούσαν κατεστραμμένα εργοστάσια, πετρελαιοπηγές, υποδομές, την ίδια τους την πατρίδα, μαζί και τις δημαρχίες και τα πόστα στα κοινοβούλια.
  

Αυτό αντέγραψε και έπραξε ο κύριος Μαρινάκης, ο οποίος ανεμίζει την ελληνική σημαία στα λόγια, αλλά στα πλοία του έχει σημαίες ευκαιρίας.

• Η λύση για τον Πειραιά δε θα έρθει από ελεημοσύνη. Ούτε από ψεύτικα, φανταχτερά, ιλουστρασιόν προεκλογικά προγράμματα- σχέδια επί χάρτου και μεγάλα, ψεύτικα λόγια.
  

Κύριε Μώραλη, υποσχέθηκες «πρόγραμμα εκπαίδευσης και προώθησης ανέργων σε ναυτικά επαγγέλματα». Και δεν είδαμε τίποτα. 
Υποσχέθηκες να κατασκευαστεί σύγχρονο κολυμβητήριο στην πόλη. Και το ξαναϋπόσχεσαι. 
Υποσχέθηκες να γίνει ο Πειραιάς προορισμός για χιλιάδες επισκέπτες. Και η πόλη παραμένει κέντρο διερχομένων… 
Για αυτά και πολλά άλλα, κύριε Μώραλη, δεν σε πιστεύει κανένας πια.

• Οι μειώσεις στα δημοτικά τέλη που διαφημίζει ο κ. Μώραλης ότι έγιναν επί των ημερών του είναι σταγόνα στον ωκεανό. Τα δημοτικά τέλη για το 2019 θα είναι 1,91 € το τετραγωνικό μέτρο για κάθε σπίτι ενώ στην Αθήνα 1,55 € το τετραγωνικό μέτρο. Στη Κηφισιά και στη Νέα Ερυθραία τα σπίτια κάτω των 100 τετ. μέτρων θα πληρώσουν μόλις 1,25€ και τα μεγαλύτερα 1,37 € το τετρ. μέτρο!
  
• Ο απερχόμενος δήμαρχος λειτούργησε και λειτουργεί ως εκπρόσωπος ενός συγκεκριμένου επιχειρηματία.
  

• Τολμήσατε να πείτε κ. Μώραλη προχθές, πως σώσατε τους πρόσφυγες που είχαν εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση στο λιμάνι το 2015-2016;... Προς τιμήν του, ένας, μόνο ένας Δημοτικός σας Σύμβουλος, ο Πέτρος Κόκκαλης βρέθηκε στο λιμάνι οργανώνοντας τα συσσίτια ως ίσος προς ίσους με τους εκατοντάδες εθελοντές. Ουδείς άλλος. Και σε αυτόν, δώσατε εντολή εξόδου, τον Απρίλιο του '16 χωρίς να έχετε ετοιμάσει ούτε μία μόνιμη δομή υποδοχής.
  

Είμαι εδώ μπροστά σας για να δηλώσω την διάθεσή μου να συνεργαστώ με όλους τους Πειραιώτες και τις Πειραιώτισσες για να μην χαθεί και άλλη τετραετία. Να συνδιαμορφώσουμε και να συνδημιουργήσουμε μια ανθρώπινη πόλη. Να ξαναγυρίσει ο Πειραιάς στους κατοίκους του, να ενισχύσουμε την Δημοκρατία, την Αλληλεγγύη. Να ξανακερδίσουμε το δικαίωμα στο όνειρο…
Είμαστε ΕΜΕΙΣ ο Πειραιά, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, ο Πειραιάς των πολλών, ο Πειραιάς των αποκάτω, ο Πειραιάς του λιμανιού, της εργασίας, της παραγωγής, του πολιτισμού, του αθλητισμού.
Για αυτό παλέψαμε μιά ζωή και θα συνεχίσουμε.
Μιά πόλη για ΟΛΟΥΣ
ΕΝΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Περισσότερες φωτογραφίες στο άλμπουμ: Ξεκινάμε για τον Πειραιά:

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Νίκου Μπελαβίλα:

Αγαπητές φίλες/αγαπητοί φίλοι καλώς ήρθατε στην καρδιά της κρίσης.

Αυτός ο γοητευτικός χώρος, στημένος σήμερα με μεράκι για να υπηρετήσει τον πολιτισμό, είναι απλά μία από τις 3.000 βιομηχανικές μονάδες, ενός άλλοτε παραγωγικού, δημιουργικού, περήφανου Πειραιά.

Βρισκόμαστε στο αρχαιότερο τμήμα της βιομηχανικής ζώνης και στο πιο χτυπημένο από την αποβιομηχάνιση.

Βρισκόμαστε λίγα μέτρα μακριά από ένα λιμάνι, το δεύτερο στη Μεσόγειο, η μεγάλη θαλάσσια πύλη του εμπορίου από την Ανατολή προς την Ευρώπη -4 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια περνούν από εδώ-αλλά και της διεθνούς και εγχώριας ροής τουριστών προς το Αιγαίο. Άλλα 17 εκατομμύρια επιβάτες. Ένας τεράστιος όγκος πλούτου, φορτίων, πλοίων, ανθρώπινου δυναμικού.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτό συμβαίνει δίπλα σας: Mόνο από το μποτιλιάρισμα στους δρόμους τις ώρες των αφίξεων και αναχωρήσεων πλοίων.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτός ο πλούτος βρίσκεται κάπου εδώ γύρω; Όχι! Ενίοτε μαθαίνετε από τις ειδήσεις πως αυτός κυκλοφορεί σε εξωχώριες εταιρείες, σε γραφεία του Λονδίνου, κάτω από σημαίες ευκαιρίας.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η πόλη θα έμοιαζε στα αδελφά της μεγάλα λιμάνια, τη Γένοβα, τη Βαρκελώνη, το Ρότερνταμ, το Αμβούργο.

Σας διαβεβαιώνω ότι κάποτε έμοιαζε! Ο πλούτος ήταν εδώ. Μοιρασμένος πολύ σκληρά, βίαια, ταξικά. Στις γειτονιές της Καστέλας και στα αρχοντικά του Πασαλιμανιού ή του Φαλήρου. Όμως ήταν εδώ.

Και η φτώχεια εδώ, στη Γούβα, στα Κρητικά, στα Καμίνια, στα Μανιάτικα, στις προσφυγικές και στις νησιώτικες γειτονιές.

Και η εργασία, η τεχνολογία, τα μηχανουργεία, τα κλωστήρια, οι αλευρόμυλοι, τα κεραμοποιεία, τα χημικά εργοστάσια, τα εργοστάσια τρένων, ενέργειας, ήταν εδώ.

Όλα αυτά ήταν εδώ. Άρχισαν να φεύγουν πολύ πριν τις κρίσεις των μνημονίων.

Η βιομηχανία εγκατέλειψε την πόλη. Ο Βασιλειάδης, ο Κούππας, ο Δηλαβέρης, ο Ρετσίνας, οι Σοφιανόπουλοι της ΧΡΩΠΕΙ. ο Παπαστράτος, ο Κεράνης. Στον Πειραιά διαλύθηκε η παραλιμένια παραγωγή στήριξης του λιμανιού.

Μα αυτό συνέβη σε όλη την Ευρώπη. Υπήρξαν όμως και πόλεις-λιμάνια που έκαναν την κρίση ευκαιρία, είτε στρεφόμενες στις νέες τεχνολογίες, στην καθαρή οικολογική παραγωγή και μεταφορές, είτε αναπτύσσοντας νέες χρήσεις πολιτισμού, υπηρεσιών, κατοίκησης, τουρισμού, καινοτομίας στο σημαντικό απόθεμα των brown fields, των γκρίζων ζωνών που άφησε πίσω η βιομηχανία. Μετατρέποντας τα κενά εργοστάσια και τα ρημαγμένα λιμάνια σε πυρήνες νέας ζωής και οικονομίας.

Δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε στην Ευρώπη για να δούμε τέτοια παραδείγματα, τα έχουμε στην Ερμούπολη, στο Λαύριο, το έχουμε ακόμη και στην Ελευσίνα που πάντα υποτιμούσαμε οι κάτοικοι εντός Λεκανοπεδίου-Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης το 2021! Δεν χρειαζόταν να φέρουμε μεταγραφές για να μας μάθουν πως θα το κάνουμε.

Οι επιστήμονες των πανεπιστημίων μας, οι κινήσεις πολιτών εδώ στον Πειραιά, οι άνθρωποι της διανόησης, το γνώριζαν, το έλεγαν, πάλευαν για αυτό, θα εκπλαγείτε-από τη δεκαετία του 1990.

Διαβάστε το Πρόγραμμα και το "Πόλη και Περιβάλλον” του Λιμανιού της Αγωνίας από το 1998 και το 2002, τα ντοκουμέντα των διεθνών συναντήσεων, δικών μας πρωτοβουλιών, του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου Πειραιά, τα - όχι δεκάδες-αλλά εκατοντάδες άρθρα όλων μας. Λένε αυτό. Κείμενα που έχουν γραφτεί από τα χέρια πολλών, δράσεις που οργανώθηκαν, κινήσεις που πέτυχαν. Πολλοί από αυτές και αυτούς τους πολλούς, βρίσκονται σε αυτή την αίθουσα απόψε.

Μα καλά, θα ρωτήσετε, γιατί αυτό δεν πέτυχε.

Ένας δήμαρχος που είδε τους Ολυμπιακούς Αγώνες να περνούν. Με τα καλά τους και τα κακά τους, αλλά δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει ούτε ένα σοβαρό έργο για την πόλη. Τον ακολούθησε ένας λαοαγάπητος μπασκετμπολίστας. Δυστυχώς το μόνο που ήξερε καλά ήταν το μπάσκετ. Ακολούθησε ένας τρίτος, παλιά φρουρά του συντηρητικού χώρου. Διοίκησε ως τοπάρχης, μικρής επαρχιακής κωμόπολης το μεγάλο διεθνές λιμάνι-πόλη.

Όλα αυτά τα χρόνια - 4 δημοτικές θητείες-16 χρόνια, το μόνο ενδιαφέρον ζήτημα στο δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά ήταν οι καυγάδες (όχι χωρίς κίνητρο) για τις άδειες τραπεζοκαθισμάτων και νυχτερινής μετά τις 11.00 μουσικής σε μίζερα εφήμερα νυχτερινά μαγαζιά.

16 χρόνια χαμένες ευκαιρίες, 16 χρόνια χαμένα για την πόλη. Είναι πάρα πολλά!

Η πόλη βυθιζόταν έχανε τα πάντα, την παραγωγή, τις υπηρεσίες, το εμπόριο, τον τουρισμό, την εργασία, τον πληθυσμό της.

Έγινε μια πόλη για λίγους και όχι για όλους. Μια πόλη όπου μια μικρή μειοψηφία συσσωρεύει πλούτο και ισχύ, ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων της, αντιμετωπίζει διαρκώς το φάσμα της φτώχειας, της ανεργίας, της υποβάθμισης των όρων ζωής της.

Αυτό ερχόμαστε να αλλάξουμε, ερχόμαστε να κάνουμε τον Πειραιά μια πόλη για όλους. Να βάλουμε τις ανάγκες των Πειραιωτών και όχι των ολιγαρχών, στο επίκεντρο της δημοτικής πολιτικής.

Ας μιλήσουμε όμως και για το λιμάνι. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο και για αυτό! Να πούμε αυτό που δεν τολμάμε να πούμε τόσον καιρό.

Δώσαμε μάχη υπό δυσμενείς συνθήκες για την επαναδιαπραγμάτευση πτυχών της σύμβασης πώλησης στην Cosco. Για να κερδίσει περισσότερα ο Πειραιάς, για να κατοχυρωθούν τα συμφέροντα του δημοσίου και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Είναι μια μάχη διαρκής που συνεχίζεται ακόμη. Είμαστε οι μόνοι που τη δίνουμε.

Θέλουμε επενδύσεις που αναπτύσσουν τη βασική υποδομή της πόλης μας, αλλά όχι με αποικιοκρατικούς όρους. Επενδύσεις που δημιουργούν προστιθέμενη αξία για την πόλη και τους κατοίκους της, που στηρίζουν το τοπικό παραγωγικό οικοσύστημα, που σέβονται τον περιβάλλον και την πολιτιστική κληρονομία της πόλης. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να παλέψουμε με ρεαλιστικούς όρους για όλα αυτά σήμερα. Το έχουμε αποδείξει με τη διαδρομή μας, το αποδεικνύει καθημερινά η δράση μας.

Δεν ξέρω λοιπόν πως ένοιωθε ο Θοδωρής, εκείνα τα βράδια του 2015-2016. Ξέρω όμως ότι έσωσε όλους τους εργαζόμενους του ΟΛΠ, δεν απολύθηκε κανείς, δεν μειώθηκαν οι μισθοί τους, έσωσε μαζί με την κυβέρνηση τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, ένα πάρκο 250 στρεμμάτων υπερτοπικής σημασίας για τις υποβαθμισμένες γειτονιές μας, για όλο τον Πειραιά, έσωσε όλη την Κυνόσουρα και τον Τύμβο των Σαλαμινομάχων, 600 στρέμματα από την ιδιωτικοποίηση και την κατασκευή ναυπηγείου.

Κατάφερε να κατοχυρωθεί, για πρώτη φορά, ανταποδοτικό τέλος για τους Δήμους από την επιβάρυνση που προκαλεί η λειτουργία του λιμανιού.

Αλήθεια έχετε να μου πείτε καμία διαπραγμάτευση τα τελευταία τριάντα χρόνια, που επέφερε έστω και ένα ανταποδοτικό όφελος ή απέσπασε έστω και ένα μέτρο γης ή μία θέση εργασίας; Όχι μόνο στον Πειραιά, οπουδήποτε στην Ελλάδα;

Εάν όλα αυτά ήταν τόσο εύκολα και δεδομένα γιατί δεν τα είχε κατοχυρώσει η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου;

Δηλαδή για να συνεννοούμαστε: Ο Δρίτσας ήταν εκεί στο σκληρό παιχνίδι, ο Λαγουδάκης του Περάματος και ο Βρεττάκος του Κερατσινίου-Δραπετσώνας το ίδιο, ο Γαβρίλης της Αντιπεριφέρειας το ίδιο.

Εσείς κύριε Μώραλη που ήσασταν; Είστε μέλος του ΔΣ του ΟΛΠ. Τι διεκδικήσατε, τι κερδίσατε, τι πήρατε από τους Κινέζους ως ανταπόδοση, ως θεσμικός εταίρος σε αυτό το ΔΣ στο οποίο μετέχετε;

Και μετά την πώληση. Όλοι εμείς βγάλαμε τα επιχειρησιακά σχέδια της COSCO για πρώτη φορά στον αέρα, σε υποχρεωτική δημοκρατική δημόσια διαβούλευση που μετατράπηκε σε σκληρή αξιολόγηση, σε γνώση των κατοίκων και των φορέων. Mε τις τεκμηριωμένες θέσεις μας, επιβάλαμε ήδη την αναγκαστική τροποποίηση πολλών προβληματικών σημείων.

Και δεσμεύομαι απέναντι σας ότι θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για να αλλάξουν και άλλα.

Φίλες και φίλοι,

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή δημοτική αρχή.

Υπάρχει μία δραματική διαφορά από τις ανίκανες χωρίς στρατήγημα προηγούμενες. Τούτοι εδώ έχουν στρατήγημα:

Επένδυσαν ως ευκαιρία σε μία κατεστραμμένη πόλη με τεράστιες δυνατότητες, για να αυξηθεί το πολιτικό και οικονομικό χαρτοφυλάκιο τους τη στιγμή που το λιμάνι, λόγω της ιδιωτικοποίησης θα αρχίσει να παράγει πλούτο. Αυτό έκαναν οι ολιγάρχες στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Από εκεί έρχεται ο όρος "ολιγάρχης". Λεηλατούσαν κατεστραμμένα εργοστάσια, πετρελαιοπηγές, υποδομές, την ίδια τους την πατρίδα, μαζί και τις δημαρχίες και τα πόστα στα κοινοβούλια. Αυτό αντέγραψε και έπραξε ο κύριος Μαρινάκης, ο οποίος ανεμίζει την ελληνική σημαία στα λόγια, αλλά στα πλοία του έχει σημαίες ευκαιρίας.

Προχθές ο κύριος Μαρινάκης χρησιμοποίησε για άλλη μία φορά την ΠΑΕ Ολυμπιακός. Αυτή τη φορά για να κάνει μία πολιτική ομιλία ύβρεων ο κύριος No Politica! Οι ύβρεις είναι δικό του θέμα.

Μας ανακοίνωσε " Μοναδικό μου κίνητρο ήταν και είναι η αγάπη μου για την πόλη μας. Κάθε μέρα που κινούμαι μέσα στον Πειραιά και βλέπω κάτι το οποίο είναι στραβό, παίρνω άμεσα πρωτοβουλία για να διορθωθεί."

Μάλιστα! Είχε δηλώσει ότι θα απογειώσει την πόλη, ότι θα φτιάξει έως και αστεροσκοπείο στον Προφήτη Ηλία. Ίσως ο κύριος Μώραλης, που όπως ομολόγησε πρόσφατα, δεν ξέρει τον Πειραιά να μην έχει μάθει ακόμα που είναι ο Προφήτης Ηλίας.

Και συνέχισε ο Μαρινάκης: "Θεωρώ, εξάλλου, την πόλη μας σπίτι μου"

Το σέβομαι, όπως σέβομαι όποιον άλλον ζει έξω από την πατρίδα μου, εργάζεται έξω από την πατρίδα μου, έχει τα χρήματα του έξω από την πατρίδα μου, τέλος πάντων είναι με τον έναν με τον άλλον τρόπο ξένος. Δεν έχω τίποτα με τους ξένους, το αντίθετο. Είστε καλοδεχούμενος στο σπίτι μας τον Πειραιά κύριε Μαρινάκη, μπορείτε όντως να το θεωρείτε σπίτι σας. Ως φιλοξενούμενος. Όχι κουνώντας μας το δάχτυλο ως πατριώτης ή ως Πειραιώτης-εσείς έχετε άλλες πατρίδες. Τα καράβια σας, τα λεφτά σας, τον εξωχώριο πλούτο σας.

Μα τόσο μεγάλος είναι αυτός ο πλούτος;

Θα σας πω ένα παράδειγμα: Ο κύριος Μαρινάκης είναι πολύ πλούσιος. Γράφονται τα ποσά στις οικονομικές σελίδες. Σύμφωνα με αυτές, το χαρτοφυλάκιο του έχει αξία όση όλα τα έργα μαζί που προγραμματίζονται για τα επόμενα δέκα χρόνια για τον Δήμο Αθηναίων. Επιπλέον επενδύει στον εκσυγχρονισμό των πλοίων του, έξι φορές περισσότερα από όσα επενδύονται (Δήμος, Περιφέρεια, Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή Ένωση), σε έργα στον Δήμο Πειραιά.

Ούτε ένα ευρώ από αυτό τον ιδιωτικό πλούτο, αυτού του κυρίου, δεν έχει επενδυθεί στην Ελλάδα. Ούτε μία σωστική λέμβος από τον στόλο του, δεν έχει κατασκευαστεί στον Πειραιά, ούτε μία σημαία από τα πλοία του δεν είναι ελληνική.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και με την Cosco. Μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες του πλανήτη, χρησιμοποιεί τη μεγαλύτερη θαλάσσια πύλη εμπορευμάτων από την Ανατολή προς την Ευρώπη και... πουλάει, αγοράζει, μεταφέρει, παράγει χρήμα το οποίο απλώς διέρχεται από τον Πειραιά για να καταλήξει εκτός του Πειραιά. Επενδύει στον Πειραιά 20-30-40 εκατομμύρια ευρώ, και το μεγαλύτερο "έργο" της σε εισαγωγικά, η κρουαζιέρα, χρηματοδοτείται με 120 εκατομμύρια ευρώ από χρήματα δικά μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ε αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα.

Αυτή είναι η κατάσταση.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ευεργετηθεί από το νυν δήμαρχο, καλώς έχουν και είναι λογικό να θέλουν να τον ξαναψηφίσουν.

Όλοι οι υπόλοιποι όμως ; Τι λόγο έχουν;

Ήρθε λοιπόν η ώρα να πάρει όλος ο κόσμος του Πειραιά αυτά που δικαιούται.

Όσα η κρίση και η υποβάθμιση του Πειραιά του στέρησαν .

Η λύση δε θα έρθει από ελεημοσύνη. Ούτε από ψεύτικα, φανταχτερά, ιλουστρασιόν προεκλογικά προγράμματα- σχέδια επί χάρτου και μεγάλα, ψεύτικα λόγια.

Υποσχέθηκαν «πρόγραμμα εκπαίδευσης και προώθησης ανέργων σε ναυτικά επαγγέλματα». Και δεν είδαμε τίποτα.

Υποσχέθηκαν να κατασκευαστεί σύγχρονο κολυμβητήριο στην πόλη. Και το ξαναυπόσχεται;

Υποσχέθηκαν να γίνει ο Πειραιάς προορισμός για χιλιάδες επισκέπτες. Και η πόλη παραμένει κέντρο διερχομένων….

Αυτά και πολλά άλλα. Δεν τα πιστεύει κανένας πια.

Οι Πειραιώτες είναι περήφανοι , δεν πρέπει και δε χρειάζονται ελεημοσύνη. Δικαιούνται περισσότερα. Η θάλασσα, τόπος ναυτικών, τους έκανε επίσης αρκετά έξυπνους, για να παίζει κανείς με τη νοημοσύνη τους.

Πρέπει και ο Πειραιάς να αποκτήσει το στίγμα και τη θέση που του αξίζει.

Να σηκώσει ανάστημα και να διεκδικήσει όσα του ανήκουν. Με σχέδιο και όραμα , με ευκαιρίες στους Πειραιώτες οι οποίοι πάντα ήταν άνθρωποι του μόχθου και δεν φοβούνται την προσπάθεια. Να γίνει ο Πειραιάς μια πόλη για όλους. Όχι για λίγους και εκλεκτούς.

Φίλες Πειραιώτισες και Πειραιώτες

Η καθημερινότητα, τα μικρά που συναντάμε μόλις βγούμε από το κατώφλι του σπιτιού μας.

Οι δρόμοι, τα σπασμένα πεζοδρόμια, ο προβληματικός ή ανύπαρκτος, φωτισμός, οι ξέχειλοι κάδοι των σκουπιδιών, η ανάμιξη ανακύκλωσης με τα βρώμικα, οι αυλές των σχολείων, οι βρεφονηπιακοί και οι παιδικοί σταθμοί, το προχθεσινό πεσμένο ταβάνι της Ιωνιδείου, ο "μικρός" καθημερινός πολιτισμός στις συνοικίες, οι λεωφορειακές γραμμές, η φροντίδα των ανθρώπων που έχουν ανάγκη, ακόμη και τα καθημερινά γεύματα των ανθρώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα.

Γνωρίζετε καλύτερα από μένα, τις κεντρικές λεωφόρους εγκαταλειμμένες στο έλεος των διπλοπαρκαρισμένων ΙΧ, τους κεντρικούς πεζόδρομους ως χώρους παράνομου πάρκινγκ και αυθαιρέτων. Τα σπασμένα φρεάτια - στους δρόμους που αν δεν φροντίσει κανένας καλός άνθρωπος να βάλει επάνω τους ένα σανίδι, οι πεζοί σκοντάφτουν σε παγίδες. Οι κατασκότεινες γειτονιές λόγω προβληματικού δημοτικού φωτισμού. Η άσφαλτος, που ναι μπορεί να μην είναι αρμοδιότητα του Δημάρχου παντού, αλλά σίγουρα θυμίζει την παλιά Ελλάδα με τα μπαλώματα και τις λακούβες.

Πάμε τώρα στην κοινωνική πολιτική:

375 τόνους τροφίμων συγκέντρωσε και διέθεσε μόνο η Αλληλεγγύη Πειραιά το 2015-2018. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;

Θα τα χάσετε: 750.000 γεύματα που έσωσαν κόσμο.

89 κυριακάτικες αγορές χωρίς μεσάζοντες στο Νέο Φάληρο και στα Ταμπούρια από το Λιμάνι της Αγωνίας, με 300 ως χίλιους διακόσιους δημότες σε κάθε μία. Διέθεσαν σε χαμηλές τιμές 2.500 τόνους τρόφιμα καλής ποιότητας από 75 ανεξάρτητους αγροτικούς παραγωγούς.

6.000 μετανάστες έμαθαν ελληνικά χάρη στους εθελοντές και τις εθελόντριες του Ανοικτού Σχολείου Μεταναστών. 1.500 συμπολίτες μας καλύφθηκαν με φάρμακα από το Κοινωνικό Φαρμακείο Πειραιά τα χρόνια της κρίσης.

Αυτά δεν είναι ελεημοσύνη. Είναι η πραγματική - χωρίς αντάλλαγμα - αλληλεγγύη, η άρση του αποκλεισμού, η κοινωνική προσφορά ανθρώπων από το υστέρημα τους και τον πολύτιμο χρόνο του δικού τους μεροκάματου, για όσους έχουν ανάγκη.

Έτσι σώθηκε πολύς κόσμος.

Αυτούς τους εθελοντές χειροκροτούμε και ευχαριστούμε. 'Όχι τους δήθεν ελεήμονες ολιγάρχες.

Πάμε σε ένα άλλο, δύσκολο:

Ο Πειραιάς είναι μια πανάκριβη πόλη. Τα ανταποδοτικά δημοτικά τέλη που πληρώνει ο καθένας μας με το λογαριασμό της ΔΕΗ πρέπει να χρησιμοποιούνται για τις υπηρεσίες καθαριότητας. Είναι από τα ακριβότερα σε όλη την Αττική, ακριβότερα και από τη Κηφισιά.

Οι υπηρεσίες καθαριότητας που απολαμβάνει ο κάτοικος του Πειραιά είναι άθλιες, πολύ κατώτερες όσων πληρώνει, Οργανωμένες από μια ανοργάνωτη δημοτική αρχή που αναμειγνύει και συσσωρεύει σκουπίδια.

Πρέπει να εξορθολογίσουμε και ανατρέψουμε μία μεγάλη ανισότητα. Τα δημοτικά τέλη για το 2019 θα είναι 1,91 €, στην Αθήνα 1,55 € το τετραγωνικό μέτρο.

Στη Κηφισιά και στη Νέα Ερυθραία τα σπίτια κάτω των 100 τετ. μέτρων θα πληρώσουν μόλις 1,25€ και τα μεγαλύτερα 1,37 € /τ.μ.! Ο μικρομεσαίος ή ο μεροκαματιάρης στα Καμίνια, στη Παλιά Κοκκινιά ή στην Αγία Σοφία πληρώνει περισσότερο από ότι ο κάτοικος της Κηφισιάς ή της Νέας Ερυθραίας. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Τι γίνεται με τα καταστήματα:

Για το 2019 το εμπορικό κατάστημα θα πληρώσει για δημοτικά τέλη μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ, 5,32 €/τ.μ. Σημειωτέον ότι στην όμορη Νίκαια ο συντελεστής για τα καταστήματα είναι 3,51 €/ τ.μ.

Στραγγίζουμε τους μικρομεσαίους εμπόρους της πόλης, τη ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας. Αυτούς στραγγίζουμε!

Και εδώ λοιπόν, τόσο ο απερχόμενος δήμαρχος, όσο και οι προηγούμενοι από αυτόν, έκαναν τον Πειραιά μια πόλη για λίγους. Μια πόλη όπου οι αδύναμοι συνεισφέρουν τα πολλά και οι ισχυροί τα λίγα. Ε λοιπόν, αυτό σταματά εδώ, ο Πειραιάς θα γίνει μια πόλη για όλους, όχι για λίγους και εκλεκτούς! Μια πόλη δίκαιη, όπου ο καθένας θα συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα απολαμβάνει ποιοτικές υπηρεσίες που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες του.

Θέλετε να μιλήσουμε για αθλητισμό; Στον Πειραιά υπάρχει ο Ολυμπιακός και περισσότερα από 55 ενεργά αθλητικά σωματεία, σε όλα τα αθλήματα. Όλα με μεγάλο κοινωνικό αποτύπωμα ή μικρότερο: ο Εθνικός, ο Αργοναύτης, ο Ατρόμητος Πειραιά κ.α.

Κατά συνέπεια όταν συζητάμε για Αθλητισμό πρέπει να δούμε και τα θέματα αυτών των συλλόγων και να μην περιοριζόμαστε στον Ολυμπιακό και ειδικά στο ποδοσφαιρικό τμήμα του, διότι τα υπόλοιπα τμήματα του Ολυμπιακού και οι άλλοι σύλλογοι έχουν τεράστια προβλήματα λόγω των ελλείψεων σε υποδομές.

Ευτυχώς, που η Περιφέρεια Αττικής έτρεξε ένα μεγάλο πρόγραμμα έργων σε αθλητικούς χώρους, χρηματοδοτώντας και εκτελώντας έργα, καλύπτοντας την ανυπαρξία του Δήμου Πειραιά.

Προφανώς, λοιπόν, ο περιορισμός της συζήτησης για το εάν είμαι ή όχι Ολυμπιακός και πολύ περισσότερο εάν είμαι αντίπαλος του Ολυμπιακού, γίνεται σκόπιμα για να μην συζητηθεί η απουσία του Δήμου επί 4 και παραπάνω χρόνια στο θέμα των αθλητικών υποδομών που καίει τα λαϊκά σωματεία αλλά και τα μη "εμπορικά" τμήματα του Ολυμπιακού.

Θέλετε να μιλήσουμε για δωρητές;

Ζητάτε να δώσουν το παράδειγμα και άλλοι επιχειρηματίες. Να κάνουν δωρεές όπως ο κύριος Μαρινάκης.

Που να εμπιστευθεί ένας σοβαρός άνθρωπος της οικονομίας τον απερχόμενο δήμαρχο; Λειτούργησε και λειτουργεί ως εκπρόσωπος ενός συγκεκριμένου επιχειρηματία. Που κάθε τόσο διαφημίζει τις "φιλανθρωπίες" του κ. Μαρινάκη στα επίσημα έντυπα του Δήμου, στις λινάτσες με τις οποίες έχει ντύσει τα ρημαγμένα κτίρια της πόλης

Ποιός να έλθει εδώ, να δωρίσει προκειμένου να κυβερνάει ο κύριος αυτός.

Και...κάτι τελευταίο περί δωρεών και φιλανθρωπίας:

Τολμήσατε να πείτε κ. Μώραλη προχθές, πως σώσατε τους πρόσφυγες που είχαν εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση στο λιμάνι το 2015-2016;

Κύριε Μώραλη ακούστε: Ο Δρίτσας, ο Γαβρίλης, ο αρχηγός του Λιμενικού, η Σταθάκη, η Σταματάκη, το ΕΚΑΒ, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι εκπαιδευτικοί, η Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία, όλο το "Λιμάνι της Αγωνίας", μπήκαν στο λιμάνι το φθινόπωρο του 2015 και βγήκαν μαζί με τον τελευταίο πρόσφυγα το καλοκαίρι του 2016, τη στιγμή όταν άδειαζε και η Ειδομένη. Ο Καπάταης και ο Ευσταθιάδης, μπήκαν στην Εσπλανάδα συλλέγοντας και στέλνοντας τρόφιμα τον Γενάρη και βγήκαν το καλοκαίρι. Από τον Μάρτη του '16, ήδη, οι καθηγήτριες Λίνα Βεντούρα και Αλεξάνδρα Ανδρούσου, και ο αξέχαστος Γιάννης Παντής, παράτησαν τα αμφιθέατρα για να ετοιμάσουν την υποδοχή των προσφυγόπουλων στα σχολεία-και του Πειραιά.

Οι πρόσφυγες, ένα εκατομμύριο πέρασαν από το λιμάνι του Πειραιά. Χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Χωρίς η πόλη να ταλαιπωρηθεί ούτε ένα λεπτό, χωρίς να χαθεί ένα δρομολόγιο, ένας τουρίστας!

Ναι, βοήθησαν οι κουζίνες του Ολυμπιακού, για αρκετούς μήνες την Ε2. Όπως και οι χιλιάδες τόνοι τρόφιμα και ρούχα των δωρεών, τα αντίσκηνα, οι κουβέρτες, τα ρούχα, της συνεισφοράς που έστελνε το Logistic της Περιφέρειας Αττικής συνεχώς.

Ναι προς τιμήν του, ένας, μόνο ένας Δημοτικός σας Σύμβουλος, ο Πέτρος Κόκκαλης βρέθηκε στο λιμάνι οργανώνοντας τα συσσίτια ως ίσος προς ίσους με τους εκατοντάδες εθελοντές. Ουδείς άλλος. Και σε αυτόν, δώσατε εντολή εξόδου, τον Απρίλιο του '16 χωρίς να έχετε ετοιμάσει ούτε μία μόνιμη δομή υποδοχής προσφύγων.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες ολόκληρες για τα λάθη, τις αστοχίες, και τις παραλήψεις της απερχόμενης δημοτικής αρχής. Ας αναρωτηθούν οι Πειραιώτες, πόσο καλυτέρευσε η καθημερινότητά τους τα τελευταία πέντε χρόνια. Βλέπουν άραγε μια πόλη πιο καθαρή, καλύτερα φωτισμένη, με βελτιωμένες δημοτικές υπηρεσίες; Ρητορικό το ερώτημα, όποιος ζει στον Πειραιά γνωρίζει την απάντηση.

Είναι μια ταξική δημοτική αρχή. Δεν κυβέρνησε την πόλη μας με γνώμονα τις ανάγκες των πολλών. Ενδιαφέρθηκε περισσότερο για τα συμφέροντα λίγων επιχειρηματικών κύκλων που βρίσκονται με το ένα πόδι στον Πειραιά και το άλλο αλλού. Κερδίζουν από τον Πειραιά αλλά δεν προσφέρουν στον Πειραιά.

Μια δημοτική αρχή χωρίς όραμα και σχέδιο, χωρίς οδικό χάρτη για το πώς η πόλη μας θα αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας, πώς θα εκμεταλλευτεί τις τεράστιες δυνατότητες που διαθέτει προς όφελος των Πειραιωτών.

Είναι μια δημοτική αρχή χαμηλών προσδοκιών και ακόμη πιο ισχνών δυνατοτήτων. Ο Πειραιάς μπορεί καλύτερα, αξίζει περισσότερα. Αξίζει να κυβερνηθεί από μια δημοτική αρχή ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Αυτά και ακόμη περισσότερα είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε. Συλλογικά και αδιαπραγμάτευτα, με επεξεργασμένες θέσεις τόσο για τα μεγάλα όσο και για τα μικρά θέματα της πόλης μας.

Δεν ξέρουμε τα πάντα, ξέρουμε πολλά. Αυτό όμως δεν αρκεί. Μπορεί να έχω σχεδιάσει μελέτες και έργα της πόλης. Όμως αποφάσισα και αποφασίσαμε να συν-σχεδιάσουμε μαζί τον νέο Πειραιά του 21ου αιώνα.

Με κορυφαία ζητήματα:

1. Ο Πειραιάς θα ζήσει μαζί με το λιμάνι και το λιμάνι και το λιμάνι μαζί με τον Πειραιά σε μία νέα εταιρική σχέση win-win. Το πως θα το δούμε και θα το πούμε σε ένα μεγάλο αναπτυξιακό συνέδριο πριν τις εκλογές με θέμα: "Λιμάνι και Πόλη".

2. Ο Πειραιάς είναι ένας ισότιμος μητροπολιτικός, παραγωγικός και ναυτιλιακός πόλος στο συζυγές δίπολο Αθήνα-Πειραιά. Έτσι θα αναπτυχθεί. Τα δύο άμεσα μέτρα που τείνουν σε αυτή την κατεύθυνση είναι ο μεγάλος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανάπλαση της οδού Πειραιώς από την Τεχνόπολη ως του Κεράνη τον οποίο δρομολογήσαμε και ο αντίστοιχος για την λεωφόρο Συγγρού έως το Σταύρος Νιάρχος, που προγραμματίζουμε. Αυτό μαζί με τα έργα του μητροπολιτικού πάρκου Φαλήρου και του ΣΕΦ της Περιφέρειας Αττικής, δημιουργουν μία πανίσχυρη χωρική σχέση των δύο πόλεων με εμβέλεια σε όλο το Λεκανοπέδιο, τον τουρισμό, τον πολιτισμό και τις επιχειρήσεις.

3. Τα έργα της ΟΧΕ μαζί με τα παράλληλα, δηλαδή περισσότερα από 130 εκατομμύρια που διαθέτει η Περιφέρεια Αττικής για τον Πειραιά άμεσα εκταμιεύσιμα, θα επιταχυνθούν, δεν θα εξαερωθούν σε ανώφελες, εικονικές ή σπάταλες δράσεις, θα έλθουν ως πραγματικό χρήμα για τους πολλούς και τις υποδομές της πόλης.

Δώδεκα μικρότερα αλλά εξίσου σημαντικά στρατηγικά θέματα:

· Η Πειραϊκή, η Καστέλα και το Μικρολίμανο ως το ΣΕΦ-ο μεγάλος αρχαιολογικός, πράσινος παράκτιος περίπατος. Επί τέλους: Ιδέα του Τρίτση, σχεδιάστηκε το 2006 από το Λιμάνι της Αγωνίας, ξανασχεδιάστηκε από το ΕΜΠ, να το τελειώνουμε.

· Η επίλυση του κυκλοφοριακού εμφράγματος κυρίως του Κέντρου, και η άμεση αναθεώρηση της κυκλοφοριακής μελέτης και των μονοδρομήσεων, με παράλληλη εφαρμογή της ελεγχόμενης στάθμευσης με κάρτα, προς όφελος των κατοίκων.

· Ο αθλητισμός για όλους. με την αναβίωση του πόλου λαϊκού αθλητισμού στο σύμπλεγμα ΣΕΦ-Καραϊσκάκη-ΧΡΩΠΕΙ, την ενίσχυση των 35 αθλητικών και ναυταθλητικών δομών, το άνοιγμα των αυλών των σχολείων για συνοικιακό αθλητισμό και εκδηλώσεις γονέων/συλλόγων, στο πρότυπο των "Ανοικτών Σχολείων".

· Η αξιοποίηση των δημόσιων/δημοτικών ακινήτων με κοινωνική ανταπόδοση. Ήδη έχει ανακοινωθεί η εφαρμογή του επιτυχημένου πιλοτικού προγράμματος του Υπουργείου Εργασίας για τα 30 ακίνητα του Πειραιά. Εμείς το κάναμε, ο Δήμος Πειραιά ως τώρα όχι.

· Ο πολιτισμός μέσα από περιφερειακούς πόλους και μεγάλες συνέργειες. Μιλάμε για το μεγάλο Εθνικό Μουσείο Σιδηροδρόμων στη Λεύκα, το Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων στο σύμπλεγμα της Ηετιώνειας. Το πρώτο το κάνουμε, το δεύτερο, μελετημένο ήδη ως την κατασκευή του, θα εξηγήσουμε και στους Κινέζους και στους Έλληνες αρχαιολόγους μας, τη μεγάλη σημασία του. Και θα το πετύχουμε.

· Τα υπόλοιπα θα τα μαθαίνετε εβδομάδα-εβδομάδα, όπως σας υποσχεθήκαμε, όπως προκύπτουν από την επεξεργασία των ομάδων μας και δημοσιεύονται συνεχώς.

Με δυό λόγια: Ο διερχόμενος πλούτος θα παραμείνει εδώ που παράγεται, ο Πειραιάς θα ανακτήσει τον διεθνή και μητροπολιτικό ρόλο που του αντιστοιχεί, ως η πόλη του δεύτερου λιμανιού της Μεσογείου.

Είμαι διατεθειμένος να τα κάνω, για να αλλάξω την πόλη μας. Το έκανα, το κάναμε αλλού, με συναδέλφους, με πανεπιστήμια, με αυτοδιοικήσεις, με επιστημονικές ομάδες, όχι μόνο στην Ελλάδα. Μπορούμε μαζί να το πετύχουμε στον Πειραιά, έχοντας το τιμόνι του Δήμου.

Δεν ήρθα για να υποσχεθώ και εγώ μεγάλα λόγια. Δεν ήρθα να διχάσω. Δεν ήρθα να μοιράσω ιλουστρασιόν προγράμματα.

Είμαι εδώ μπροστά σας για να δηλώσω την διάθεσή μου να συνεργαστώ με όλους τους Πειραιώτες και τις Πειραιώτισσες για να μην χαθεί άλλος χρόνος. Το ευρύ μέτωπο δεν το αναζητούμε, υπάρχει ήδη από όσες και όσους, δεν το αντέχουν αυτό που μας συμβαίνει, ντρέπονται για τη σημερινή κατάσταση του Πειραιά. Είναι πολύ, με αυτούς προχωράμε. Με αυτούς θα συνδιαμορφώσουμε και θα συνδημιουργήσουμε μια ανθρώπινη πόλη.

Το ξαναλέμε: ο πλούτος θα μένει εδώ που παράγεται, σε αυτούς που τον παράγουν.

Είμαστε εδώ, είμαστε από εδώ, εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες. Μας ξέρετε, με τα μικρά μας ονόματα, μας βλέπετε καθημερινά στις γειτονιές, στα σχολεία, στα γραφεία, στα μαγαζιά μας, στις λαϊκές αγορές, στις πλατείες και στους δρόμους.

Εμείς που γεννηθήκαμε στον Πειραιά, εμείς που μεγαλώσαμε στον Πειραιά, εμείς που ζούμε και εργαζόμαστε στον Πειραιά.

Για αυτό παλέψαμε μια ζωή και θα συνεχίσουμε.

Ήρθαμε όλες και όλοι για να νικήσουμε, και θα νικήσουμε.

Είμαστε ΕΜΕΙΣ ο Πειραιάς, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, ο Πειραιάς των πολλών, ο Πειραιάς των αποκάτω, ο Πειραιάς του λιμανιού, της εργασίας, της παραγωγής, του πολιτισμού, του αθλητισμού.

Για μια πόλη για ΟΛΟΥΣ

ΕΝΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Νίκος Μπελαβίλας: ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης "ξέφυγε"

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΑΒΙΛΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κου ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης "ξέφυγε". Μέσα στον πανικό του αναγκάστηκε να εξέλθει από το χρυσοποίκιλτο ασφαλές περιβάλλον του και να κάνει για πρώτη φορά πολιτική ομιλία! Διάλεξε ως χώρο το προσωπικό του φέουδο, την εκδήλωση (Τρίτη 22/1) του συνδυασμού «Πειραιάς Νικητής».

Έτσι λοιπόν, εκτός άλλων ωραίων, ο υπόδικος αυτός εφοπλιστής, επιδόθηκε σε ένα παραλήρημα ύβρεων διερωτώμενος: «Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα τι έχει κάνει για την πόλη; Δηλαδή αυτοί έρχονται εδώ σαν πολιτικοί κοπρίτες να πουν τι;». Λογικό. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα που γνωρίζει. Και τη βαθειά του άγνοια για την πόλη. Τόσο ο ίδιος όσο και ο επισκέπτης στον Πειραιά, δήμαρχος, δεν γνωρίζουν τη δράση μας τόσα χρόνια, τις προτάσεις και τις παρεμβάσεις ως «Λιμανιού της Αγωνίας» και των Πειραιωτών, που βρισκόμαστε σε κοινά μετερίζια από το 1999.

Για την πανεπιστημιακή ιδιότητα του Νίκου Μπελαβίλα, και τις δεκάδες μελέτες του και παρεμβάσεις για τον Πειραιά, είναι επίσης λογικό να έχει άγνοια. Δεν περιμέναμε να έχει επιστημονικές γνώσεις, ούτε να τις αναζητά.

Άλλωστε, ο ουρανοκατέβατος ολιγάρχης, μόλις το 2014, ανακάλυψε την… πόλη και την αυτοδιοίκηση και αποφάσισε ότι θέλει να την κάνει "σπίτι του", όπως ομολογεί ή και χωράφι του, ακόμα καλύτερα, προσφέροντας λίγες ελεημοσύνες. Οι πραγματικοί ευεργέτες, και υπήρξαν πολλοί, δεν επεδίωξαν ποτέ να έχουν λόγο στην διοίκηση της πόλης ή να πάρουν κάτι απ’ αυτήν. Είναι φανερό ότι ο υβριστής ολιγάρχης και ο εκλεκτός του απερχόμενος δήμαρχος επιδιώκουν να υψώσουν στον Πειραιά σημαία ευκαιρίας, όπως αυτές που έχει στα καράβια του ο… πατριώτης κ. Μαρινάκης.

Όμως, οι πειραιώτες, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες δεν θα επιτρέψουν αυτό το κατήφορο. Η μάχη για να περάσει ξανά η πόλη στους Πειραιώτες άρχισε και θα είναι νικηφόρα.

Ν. Μπελαβίλας: Ο Πειραιάς δεν μπορεί να χάσει άλλο χρόνο, περιμένοντας τις ελεημοσύνες του κάθε ολιγάρχη - Ήρθε η ώρα να αλλάξει│Συνέντευξη στην PRESSPUBLICA

Δεκέμβριος 30, 2018

Συνέντευξη στην ΚΕΛΛΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ*

ΦΩΤΟ: ΚΕΛΛΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Η κουλτούρα της προσωπικότητας του Νίκου Μπελαβίλα εκπέμπεται και δια απλής θεάσεως.  Δεν χρειάζεται να σου μιλήσει για να αντιληφθείς τον πλούσιο χαρακτήρα του και την ανθρωπιστική του ταυτότητα. Δεινός Καθηγητής του Πολυτεχνείου και άριστος γνώστης της ομορφιάς αλλά και της προβληματικής κάθε γωνιάς του Πειραιά.  Του ευχόμαστε λοιπόν έναν όμορφο αγώνα στον προεκλογικό πειραιώτικο στίβο του Λιμανιού και τον ευχαριστούμε θερμά που μοιράστηκε μαζί μας τις απόψεις του, σε ό,τι τον ρωτήσαμε.

• Θα έχετε οδηγό αν εκλεγείτε Δήμαρχος κ. Καθηγητά;

Θα προσπαθήσω να κινούμαι με τη μηχανή μου, για να φτάνω σύντομα ξεφεύγοντας από το μποτιλιάρισμα.  

• Προσφέρει κάποιου είδους ελευθεριότητα η μηχανή;

Ελευθερία Κέλλυ, όχι ελευθεριότητα!

• Ποιά είναι η διαφορά κ. Καθηγητά;

Διανοητική ελευθεριότητα, ερωτική ελευθεριότητα, κλπ. Είναι η επανεξέταση ή η υπέρβαση συντηρητικών κανόνων ηθικής.

• Είστε λοιπόν υπέρ της ελευθεριότητος;

Αν η ελευθεριότητα σημαίνει υπέρβαση των κανόνων, χωρίς να θίγεις ή να προσβάλεις τον διπλανό σου, αμφισβητώντας αλλά όχι διώκοντας τις ιδέες του, ναι είμαι υπέρ!  Όταν στις ηθικές υπερβάσεις έχεις ως όριο την προστασία της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του άλλου, τότε ναι. Είναι καλό να βάζεις  το πνεύμα σου σε μία περιπέτεια αναζήτησης πέρα από τα στερεότυπα.

• Είναι ο Πειραιάς πιό όμορφος από το Μόντε Κάρλο;

Φυσικά! Το Μόντε Κάρλο είναι ένα κάδρο, μία κλειστή πόλη μέσα σε γυάλα.  Ο Πειραιάς, η Λισσαβώνα, η Κωνσταντινούπολη, η Μασσαλία η Νάπολη είναι ολοζώντανες ανοιχτές στον κόσμο πόλεις-λιμάνια.

• Καυχιέστε που είστε Πειραιώτης;

Προφανώς!

• Γιατί;

Γιατί είχα την τύχη να μεγαλώσω στο υπέροχο λιμάνι και να ζήσω τα πλοία που φεύγουν και τους ναυτικούς που έρχονται με τις όμορφες ιστορίες τους.

• Είστε λοιπόν τοπικιστής;

Αν αγαπάς τον τόπο σου, αγαπώντας ταυτόχρονα και άλλους τόπους, αν σέβεσαι τους ξένους το ίδιο με τους ντόπιους, δεν είναι κακό να ονομαστείς τοπικιστής!
Νιώθεις καλά στη «γειτονιά σου», ασφαλής,  επειδή έχεις δίπλα την παρέα σου, τους παιδικούς σου φίλους, περπατώντας στους οικείους δρόμους.

• Ποιό είναι το πιο ωραίο μέρος στον Πειραιά;

Υπάρχουν δύο μέρη εξαίσια.  Το ένα είναι η γειτονιά που ζωγράφισε ο Γιάννης Τσαρούχης, η γειτονιά που μεγάλωσα, η Καστέλα.  Η άλλη γειτονιά, που αγαπάω πολύ, είναι το λιμανάκι πίσω απ’ το Τσιμεντάδικο και τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας.  Μία εικόνα που έρχεται από τον Μεσοπόλεμο.  Οι παλιές μάντρες των εργοστασίων, τα ψαράδικα καΐκια, ο κόσμος της θάλασσας απείραχτος.  Είναι το Λιμανάκι των Φωρών.  Κρύβουν μία αντιφατική συνύπαρξη αυτά τα δύο αν τα βάλεις μαζί. Η αντιφατική συνύπαρξη τόπων και ανθρώπων, όλης της πόλης του Πειραιά.

• Θα μας προτείνετε κι ένα ταβερνάκι;

Δεν υπάρχει λόγος. Αναζήτησε τα. Υπάρχουν πολλά.  Αλλού αγναντεύεις τις προβλήτες, αλλού τον Σαρωνικό από ψηλά,  και άλλα είναι κρυμμένα στις συνοικίες, ήσυχα για όσους τα γνωρίζουν. Βρες το «δικό» σου. Εμείς,  η παρέα μου, αυτό κάνουμε.

• Μπορεί η πνευματικότητά σας να έχει “γκελ” στον κόσμο του Πειραιά, ή είναι κάτι πολύ εκλεπτυσμένο που τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει;

Δεν θεωρώ ότι η πνευματικότητά μου είναι το δυνατό χαρτί μου. Παθιάζομαι με ο,τι κάνω. Πολλές φορές εκνευρίζομαι. Αυτά δεν χαρακτηρίζουν τον πνευματικό άνθρωπο!

• Πώς να το πω τότε… Το βρήκα… Διανοούμενος. Το γεγονός ότι είστε διανοούμενος βοηθάει στην άγρα ψήφων;

Η λέξη «άγρα» είναι φορτισμένη αρνητικά για εκλογές. Ας την ξεχάσουμε. Υποθέτω πως ο κόσμος εκτιμάει ότι έχω γνώσεις που μπορεί να βοηθήσουν τον Πειραιά. Πολλές συλλογικότητες και Δήμοι, άλλες πόλεις, έχουν απευθυνθεί στις ομάδες μας, τόσα χρόνια, έχουμε δώσει τη δουλειά μας και έχουμε πετύχει!  Άλλαξε η  Ελευσίνα, το Λαύριο, η Ερμούπολη.  Είχα την τύχη να αξιολογώ πόλεις και μνημεία σε όλο τον κόσμο. Στενοχωριόμουν, που ο Πειραιάς δεν μπορεί να αναδείξει τον πλούτο του, τη θάλασσα, την ιστορία του, τη ναυτική του δύναμη, τις ποιότητες των ανθρώπων και της πόλης.

• Γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό;

Οι δημοτικές συγκυρίες, αναδείκνυαν άλλοτε έναν μπασκετμπολίστα, άλλοτε έναν πρόεδρο ΠΑΕ για δήμαρχο. Διαμόρφωσαν τα τελευταία χρόνια μία κατάσταση, η οποία βύθισε τον Δήμο σε κρίση. Χάθηκε ο πρωτεύων ρόλος της πόλης.
Όμως, ο Πειραιάς δεν μπορεί να χάσει άλλο χρόνο, περιμένοντας τις ελεημοσύνες του κάθε ολιγάρχη για να γίνει ένα έργο ή ακόμα και μια χριστουγεννιάτικη φάτνη. Η πόλη μας χρειάζεται δήμαρχο, με γνώση, εμπειρία, εξειδίκευση. Ήρθε η ώρα η πόλη μας να αλλάξει. Να αφήσει πίσω παθογένειες δεκαετιών και να γίνει δυνατή οικονομικά για τους εργαζόμενους και τους επαγγελματίες, ανθρώπινη για τον Πειραιώτη, ελκυστική για τον επισκέπτη. Και ξέρουμε πως μπορεί να γίνει αυτό!

• Ας πάμε σε μία άλλη εποχή τώρα. Δικτατορία.  Ποιό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που επέφεραν στη Χώρα μας οι Συνταγματάρχες;

Ανέκοψαν την άνοιξη του ’60, την πολιτιστική άνοιξη, την πορεία προς νέες πολιτικές αντιλήψεις, προς τη δημοκρατία.  Ό,τι προχώρησε στην Ευρώπη τη δεκαετία 60-70, στην Ελλάδα σταμάτησε, κατεστάλη και φυλακίστηκε. Επικράτησε το κιτς των Συνταγματαρχών, οι ντενεκεδένιες περικεφαλαίες και οι χλαμύδες, ό,τι σηματοδοτούσε αυτό το είδος της αισθητικής.  Ανετράπη από το 1973. Η χρονιά εκείνη είναι το δικό μας ’68. Έως το ’77 χάρη στη νεολαία, τους καλλιτεχνικούς δημιουργούς και τους διανοούμενους η Ελλάδα επανήλθε στον πολιτισμό.

• Τι θα’ ταν εκ διαμέτρου διαφορετικό σήμερα, αν δεν είχε παρεισφρήσει η δικτατορία;

Θα είχαμε ξεπεράσει πιό εύκολα  τις στρεβλώσεις, τις αρχαϊκότητες, τις πληγές του Εμφυλίου.

• Δώστε μας παράδειγμα.

Έπρεπε να πάρεις πιστοποιητικό κοινωνικών φορονημάτων ακόμα και για το δίπλωμα οδήγησης. Να έχεις «μέσον» τον αστυφύλακα για να κάνεις τη δουλειά σου, να χτίσεις το σπίτι σου. Δυστυχώς η λογική του «ρουσφετιού» συνεχίστηκε και μετά τη μεταπολίτευση από ένα σύστημα παλαιάς κοπής, αυτό που κυβέρνησε από το 1974 μέχρι το 2014.

• Που οφείλεται αυτή η ανάγκη του Έλληνα να βρει κάποιον «γνωστό» παντού για να «κάνει τη δουλειά του»;

Αυτό υπάρχει εδώ και δύο αιώνες. Κάτι σαν ιδρυτική ατέλεια του ελληνικού κράτους. Πρόκειται για την ιστορία των δικτύων, των «γνωστών», συγγενών, φίλων.  Τα δίκτυα είναι χρήσιμα  και ανθρώπινα όταν είναι οικογενειακά ή φιλικά.  Όταν είναι δίκτυα αλληλοβοήθειας.  Όταν όμως ενσωματώνονται στο Κράτος, παρεμποδίζοντας τις ίσες ευκαιρίες, τα ίσα δικαιώματα, την αξιοκρατία, αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται περίεργα.
-Τι πιστεύετε για το ρόλο της «ελίτ»;
Η ελίτ δεν ενοχλεί όταν συζητάς με ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ένα καλλιεργημένο τρόπο σκέψης και ένα υψηλό επίπεδο διανόησης.  Αυτό όμως το προνόμιο, και το λέω προνόμιο γιατί δεν είναι μόνο ανθρώπινη ιδιότητα αλλά και κοινωνική ιδιότητα, δεν πρέπει να “χρησιμοποιείται”.  Δυστυχώς το προνόμιο αυτό δεν μπορεί να το αποκτήσει εύκολα ένα παιδί από το Πέραμα, σ΄αντίθεση με ένα παιδί που έχει πάει σε φημισμένα κολλέγια, ακριβά Πανεπιστήμια και μπορεί να μιλήσει πολύ πιο άνετα απ΄ ότι θα μίλαγε ένας εργάτης.

• Δηλαδή η πνευματικότητά μας και η κουλτούρα μας εξαρτάται από την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκουμε;

Το εισόδημα και το status των γονιών καθορίζει τη δυνατότητα του  κάθε παιδιού να μορφωθεί ή όχι.   

• Ποιόν θεωρείτε ελίτ στην πολιτική μας σκηνή;

Αρνητικά, τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως «αρίστους».  Την οικονομική και κοινωνική ελίτ που δεν είναι η πνευματική ελίτ.  Παριστάνει την πνευματική ελίτ.  Δεν είναι τυχαίο ότι επί δεκαετίες τα μεγάλα ονόματα της διανόησης ήσαν κοντά στην Αριστερά, δεν προσδιορίζονταν ως ελίτ, ούτε ως «άριστοι». Ήσαν πραγματικοί άριστοι, ακόμη και ως κυνηγημένοι της Αριστεράς. ΄Όσοι δεν ήσαν αριστεροί, ανήκαν μεν στη συντηρητική παράταξη, αλλά οι ιδέες τους ήταν πολύ πιο κοντά στις ανθρωπιστικές ιδέες, πολύ μακριά από τις εμφυλιοπολεμικές ή δικτατορικές ιδέες της παράταξής τους.

• Γιατί χρησιμοποιείτε παρατατικό, είπατε ήσαν.

Γιατί δεν μπορώ σήμερα να είμαι τόσο βέβαιος για το τί συμβαίνει ή για το τι δεν συμβαίνει.  Αναφέρομαι σε μιάν άλλη εποχή, στους ήδη καταξιωμένους, τον Θεοδωράκη, τον Χατζηδάκη, τον Σεφέρη, τον Τσαρούχη, τον Πικιώνη, τον Κακογιάννη, τον Κούνδουρο, τον Αγγελόπουλο.

• Γιατί λοιπόν ανήκαν στη συντηρητική παράταξη και όχι στην Αριστερά;

Θυμάμαι τον Χατζηδάκη στο Φεστιβάλ της ΔΑΠ να παίζει στο πιάνο τη μαγική «Οδό Αθηνάς» και την «Πορνογραφία» και να τρώει κράξιμο, και να παίζει το ίδιο στο Φεστιβάλ του Ρήγα Φεραίου και να μένουμε εκστασιασμένοι από την μουσική του. «Δεν ξαναπατάω στην ΔΑΠ. Εδώ θα έρχομαι να παίζω, που ξέρουν να ακούνε μουσική».
Ο Χατζηδάκης εν τέλει προσέφερε στις προοδευτικές και αντιφασιστικές ιδέες όσο πολλοί Αριστεροί μαζί.

• Ποιά άλλη προσωπικότητα θεωρείτε ότι προσέφερε τα μέγιστα στην Αριστερά;

Δεν μ’ αρέσει να κατονομάζω ποτέ τον «Έναν».  Αν έρθεις στο μάθημα στο Πολυτεχνείο θα μ΄ ακούσεις να αναφέρομαι σε πάρα πολλούς.  Ακριβώς για να εξηγήσω ότι ο κόσμος είναι δυναμικός, με ρεύματα, διαφορετικές ταχύτητες, ποιότητες, αντιφάσεις.  Ο κόσμος δεν είναι ασπρόμαυρος, ο κόσμος δεν είναι «ένα».  Αναδεικνύονται βεβαίως κάποιες προσωπικότητες που προκαλούν άλματα.  Ο Αρης Κωνσταντινίδης, ο Δημήτρης Πικιώνης είναι δύο τέτοιοι κορυφαίοι αρχιτέκτονες της μεταπολεμικής γενιάς τους.  Κορυφαίοι όχι οι μοναδικοί πρώτοι.

• Παρόλα αυτά πείτε μου ποιόν θα θέλατε να έχετε γνωρίσει από το παρελθόν.

Θα ήθελα να γνωρίσω εποχές, όχι πρόσωπα.  Τελευταία, με γοητεύει η προσπάθεια να εισβάλω νοητικά σε μία συγκεκριμένη εποχή.  Τέλειωσα, πριν λίγο καιρό, ένα μικρό βιβλίο για τα νησιά σε περασμένους καιρούς, προσπαθώντας να φανταστώ, να καταλάβω. Ξαναγύρισα λοιπόν με το γράψιμο, εκεί που είχα βρεθεί όταν έκανα τη διατριβή μου, στους πειρατικούς οικισμούς του Αιγαίου. Στον Μεσαίωνα.

• Τι σας γοητεύει στον Μεσαίωνα;

Υπάρχει ένα διχασμός της έρευνας.
Υπάρχει μία ιστορική άποψη-στον ακαδημαϊκό κόσμο που λέει ότι δεν υπάρχει κάν Μεσαίωνας.  Υπάρχει όμως και μία αντίθετη θεωρία που θεωρεί ότι η Αναγέννηση για να υπάρξει έπρεπε να ορίσει κάτι κακό πίσω της, τον Μεσαίωνα.  Ψάχνοντας αυτήν την περίοδο των σκοτεινών χρόνων, για την οποία μαθαίναμε ότι δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο, ανακαλύπτουμε πολύ σημαντικά γεγονότα και ιδέες,  ζωή, πολιτισμό και εξέλιξη. Αυτά έστρωσαν το έδαφος για να τελειώσει η φεουδαρχία, για να φωτιστεί η ανθρωπότητα. Τούτο από μόνο του είναι γοητευτικό. Η ανθρώπινη πρόοδος μέσα σε μία φαινομενικά σκοτεινή εποχή.

• Τελικά μήπως χρειάζεται μια «θεομηνία» για να επακολουθήσει η Άνοιξη;

Ναι δυστυχώς συμβαίνει! Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είναι το πιο φονικό γεωπολιτικό γεγονός των τελευταίων αιώνων. Το τέλος του, γεννά μία εκπληκτική μεταπολεμική άνθηση. Σημειώνεται δηλαδή ένα άλμα των επιστημών, του επιπέδου ζωής, του κοινωνικού κράτους, της απελευθέρωσης της γυναίκας.  Όμως οφείλουμε να μην προκαλούμε το κακό, έναν πόλεμο για να έλθει η άνθηση. Το αντίθετο.

• Μιας και αναφερθήκατε στον β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρείτε ότι πρέπει να καταβληθούν οι αποζημιώσεις στους οικείους των θυμάτων του Γ΄ Ράιχ;

Η πραγματική συγνώμη δεν ειπώθηκε ποτέ.  Εκτιμάει κανείς τη προσωπική βιωματική σχέση, όπως την ανθρώπινη ή και θεσμική πράξη του Γερμανού Πρέσβη, όταν καταθέτει στεφάνι για τους εκτελεσμένους στα Καλάβρυτα.   Όμως έχω την αίσθηση ότι το αγκάθι είναι βαθειά καρφωμένο στο σώμα της Ευρώπης ακόμη.  Και μιλάω για την υπεροπτική αυτή πολιτιστική και πολιτική στάση των Γερμανών συνδυασμένη με την ενοχική σχέση με το παρελθόν τους.

• Από τον Χίτλερ στο σήμερα. Που αποδίδετε την άνοδο των άκρων;

Στις κρίσεις.  Πριν από 20 χρόνια η ακροδεξιά στην Ευρώπη ήταν αμελητέα.  Σήμερα η κρίση οδηγεί σε απόγνωση και βαθειά υπαρξιακή ανησυχία.

• Η γιαγιά που ψηφίζει Χρυσή Αυγή ποιά ακριβώς “υπαρξιακή ανησυχία” έχει;

Η γιαγιά έχει απογοητευτεί από τη σύνταξη που της κόβουν. Αρχίζει να πιστεύει στον ψεύτη Ιππότη που έρχεται ντυμένος  στα μαύρα κι όχι στα λευκά, ο οποίος της λέει ότι θα την σώσει.  Η γιαγιά εκείνη τη στιγμή πιστεύει ότι θα την σώσει ο φονιάς.

• Δηλαδή όταν βρισκόμαστε σε απόγνωση οι άνθρωποι θα κολλήσουμε στους Ιππότες με τα Μαύρα;

Όχι βέβαια! Πρέπει να θυμίσουμε στη γιαγιά τη βαρβαρότητα του φασισμού.

• Πώς χαρακτηρίζετε την άρνηση τοπικών κοινωνιών να φοιτούν τα προσφυγόπουλα μαζί με τα ελληνόπουλα;

Αυτός είναι ο πιο πρωτόγονος ρατσισμός.  Η απέχθεια προς ένα παιδί.  Ό,τι πιο αντιχριστιανικό, για όσους θεωρούν εαυτούς Χριστιανούς.

• Δώστε μας λοιπόν τον ορισμό του Ρατσισμού.

Το μίσος για τον Άλλον.  Μια βαθειά εγωιστική ιδεολογία, της οποίας το επίκεντρο είναι ο εαυτός σου και μόνο ο εαυτός σου.

• Δηλαδή ο φασίστας είναι ερημίτης;

Όχι, το τελείως αντίθετο.  Θέλει να κυριαρχεί.  Είναι βαθειά εγωιστικό αλλά καθόλου ερημικό.  Να επιβάλει βίαια θέλει.

• Τα φασιστικά κινήματα έχουν κοινά στοιχεία με τη Δικτατορία;

Η δικτατορία στην Ελλάδα ήταν ένα μείγμα βαλκανικής στρατοκρατίας και λαϊκίστικου αυταρχισμού. Μικροδικτάτορες.  Ο Παπαδόπουλος δεν είναι Χίτλερ.  Είναι  μία καρικατούρα. Κάτι ανάμεσα σε θεατρίνο Μουσολίνι και Μεταξά σε γελοία εκδοχή.  Δίπλα του στοιχίστηκαν ένας εσμός, ένα βρωμερό συνοθύλευμα, κομπλεξικών κατώτερων αξιωματικών, οι οποίοι είχαν βγει από τον Εμφύλιο,  ως αντικομμουνιστές, οι οποίοι ήθελαν να αναδυθούν.

• Με τον Χίτλερ σε τί διαφέρουν ακριβώς;

Ο Χίτλερ, πατώντας στον γερμανικό πολιτισμό, μπόρεσε να οργανώσει τις μάζες και να μετατρέψει έναν πληθυσμό ολόκληρο σε συνένοχό του, σε στρατιωτική μηχανή.  Αυτό δεν συνέβη στην Δικτατορία του ’67. Ούτε έναν λόχο δεν μπορούσαν να οργανώσουν. Αποδείχθηκε με οδυνηρό τρόπο στην Κύπρο.

• Είναι ένα φαινόμενο της φύσης να γεννιόνται τέτοια τέρατα;

Είμαι μαρξιστής.  Δεν πιστεύω σ΄ αυτήν τη θεωρία, η οποία στην πραγματικότητα είναι μία βιοθεωρία, που δεν μπορεί να εξηγεί ζητήματα πολιτικής.

• Δεν μας καθορίζει το DNA κ. Καθηγητά;

Οι άνθρωποι δημιουργούνται, διαμορφώνονται.  Το DNA μπορεί να μας κάνει πιο ανθεκτικούς ή ευάλωτους στο ποτό πχ, πιό ήρεμους ή πιο νευρικούς, να καθορίσει το χρώμα των ματιών μας αν θα’ ναι γαλάζια ή μαύρα.  Αλλά το αν θα γίνεις φασίστας ή όχι, το άν θα γίνεις εγκληματίας ή ανθρωπιστής, διανοούμενος ή εργάτης δεν ορίζεται γενετικά.  Θα οριστεί κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο θα μεγαλώσει ο καθένας μας, μέσα σε ποια κοινωνία, σε ποια ομάδα, σε ποια οικογένεια.

• Τί θεωρείτε ότι εκπέμπει η προσωπικότητά σας;

Αυτό που θέλω να εκπέμπω και είναι μόνο αυτό, είναι η προσπάθεια συναίσθησης της ευθύνης  στο εκπαιδευτικό έργο, στην έρευνα, στον σχεδιασμό. Αυτό είναι το φρένο αυτοσυγκράτησης στη συμπεριφορά μου.  Πολλές φορές θυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι δάσκαλος, ενθυμούμενος ταυτόχρονα τους δασκάλους μου. Εκπαιδευτήκαμε να δουλεύουμε συλλογικά, να ακούμε την άλλη άποψη αλλά και να τελειώνουμε καλά τις δουλειές που αναλαμβάνουμε. Δύσκολος συνδυασμός!

• Πότε χρειάζεται να το θυμίζετε στον εαυτό σας;

Τη στιγμή που θα πεταχτεί ένας φοιτητής λέγοντας κάτι λάθος.  Ή τη στιγμή που θα ακούσεις από έναν συνάδελφο μία ιδέα, πού ναι τελείως αντίθετη σε αυτά που πιστεύεις αλλά θα πρέπει να ακούσεις. Και πιθανόν, αν τελικά έχει δίκιο, να την υιοθετήσεις αναγνωρίζοντας τη δική σου λαθεμένη ιδέα.

 Έχετε φορέσει ποτέ γραβάτα κ. Μπελαβίλα;

Η μοναδική φορά που φόρεσα γραβάτα ήταν από σεβασμό στον ΠτΔ Κωστή Στεφανόπουλο, όταν εγκαινίασε το Μουσείο, στο οποίο τον υποδέχθηκαμε, η ομάδα των δημιουργών του, το 2000 στην Ερμούπολή.

• Αφού αναφερθήκατε στον αείμνηστο Στεφανόπουλο, θα μας πείτε την άποψή σας και για τον νυν ΠτΔ κ. Προκόπη Παυλόπουλο;

Νομίζω ότι έχει επιτελέσει με εξαιρετικά νηφάλιο και σοβαρό τρόπο το ρόλο που του αναλογεί, του εγγυητή του Πολιτεύματος.

• Σας αρέσει το προφίλ του;

Ανθρωπος με γνώσεις, που έχει πίσω του ένα backround, αυτό που έχουμε την τύχη να έχουμε οι πανεπιστημιακοί. Την ελευθερία να σκεφτόμαστε σχετικά ανεπηρρέαστοι, στη γυάλα του Ακαδημαικού χώρου, δηλαδή στο προστατευμένο περιβάλλον του Πανεπιστημίου, που δεν επηρεάζεται, με τον τρόπο που επηρεάζεται, η υπόλοιπη κοινωνία.

Όταν ήρθε πριν κάποιους μήνες ο κ. Παυλόπουλος στο Λαύριο, για να παραλάβει το μετάλλιο της πόλης, έβγαλε έναν λόγο, στον οποίο ήξερε πολύ καλά τι έλεγε, είχε τη γνώση.  Μίλαγε για δύσκολα πράγματα σχεδόν εκτός χειρογράφου.  Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι Κέλλυ, ο πολιτικός να έχει σκεφτεί μόνος του το λόγο του και να μην του τον έχει γράψει κάποιος λογογράφος;

• Στη συμπεριφορά τι σας κερδίζει;

Η ειλικρίνεια.  Τα μάτια του συνομιλητή, όταν καταλαβαίνεις κοιτάζοντάς τα, ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στο μυαλό του από ό,τι δείχνουν.

• Ποιό βιβλίο θα χαρίζατε στον Τσίπρα και ποιό στον Μητσοτάκη;

Τα “Εκατό χρόνια μοναξιάς” του Μάρκες, και στους δύο. Αποτυπώνει με έναν επικό τρόπο τη μάχη της ψυχής μας και του εαυτού μας με την εξουσία.
-Πώς θα το εξελάμβανε ο Τσίπρας το βιβλίο αυτό και πώς ο Μητσοτάκης;
Ο Αλέξης φαντάζομαι το έχει διαβάσει.  Ο κύριος Μητσοτάκης, εάν δεν το έχει διαβάσει, θα του πρότεινα να το διαβάσει, ώστε να αντιμετωπίσει τη δύσκολη προσωπική του μάχη.  Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα το εκλάβει.

• Όλοι οι πολιτικοί έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους;

Έχεις διλήμματα και γνωρίζεις ότι οι αποφάσεις σου θα κρίνουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων ή ειδικών κοινωνικών ομάδων. Ότι πιθανόν αυτές οι αποφάσεις θα κρίνουν και το δικό σου μέλλον ή ακόμη και τη δική σου επιβίωση, την υπαρξιακή επιβίωση. Η πολιτική επιβίωση είναι υπαρξιακή. Εκεί ο πολιτικός, τουλάχιστον κρίνοντας από το πώς η ταπεινότητά μου νοιώθει σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, νιώθει μία τρομερή αντίφαση, έναν διχασμό, ένα δίλημμα. Ξέρει ότι αυτό που πρέπει να κάνει μπορεί να του κοστίσει κάτι άλλο, για αυτόν και για τους άλλους.  Μόνο αναίσθητοι πολιτικοί, που ακολουθούν αποκλειστικά το δικό τους ατομικό σχέδιο, δεν νιώθουν αυτόν τον διχασμό, αυτήν τη βίαιη ψυχική σχέση με την πραγματικότητα.

• Ας κλείσουμε τη συνέντευξη με κάτι πιο ποιητικό…Η ποίηση, τί είναι κ. Καθηγητά;

Η απόλυτη απελευθέρωση του πνεύματος.  Ένα ελεύθερο άλογο είναι ένα καλό ποίημα. Ο αναγνώστης μπορεί να το καβαλήσει και να καλπάσει μαζί του.

• Θα μας πείτε ποιό είναι το πιο θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα;

Η ελευθερία φυσικά.  Να μην υπάρχουν αλυσίδες, πνευματικές, ιδεολογικές, φυλετικές, εργασιακές ή ερωτικές.

• Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, πρέπει να επιστραφούν στη Χώρα μας;

Άσχετο αλλά θα απαντήσω: Θεωρώ ηθικό πολιτιστικό το δικαίωμα της Ελλάδας να διεκδικεί την επιστροφή τους.  Από την άλλη, ίσως θα έπρεπε να ιδρυθεί μία μορφή κοινοκτημοσύνης των Μουσείων για όλους αυτούς τους θησαυρούς.  Αναφέρομαι όχι μόνο στους ελληνικούς, αλλά και στους αιγυπτιακούς, αραβικούς, περσικούς θησαυρούς. Το πρόβλημα γίνεται πολύ μεγαλύτερο, αν σκεφτούμε την αποικιοκρατική λεηλασία των αρχαιοτήτων της Συρίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ, του Ιράν.

• Ποιόν καλλιτέχνη θαυμάζετε;

Θαυμάζω και τους 300 καλλιτέχνες, σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνών, έργα των οποίων αναρτήθηκαν ως μόνιμη έκθεση πριν από ένα έτος στους διαδρόμους του Υπουργείου Παιδείας.

• Η Γκουερνικά σας αρέσει;

Ναι γιατί με συγκλονίζει το πολιτικό μήνυμα, μέσα από την απεικόνιση της βιαιότητας και του τρόμου.

• Η Τζοκόντα;

Ναι γιατί απολαμβάνω το πρόσωπο και, όσο και αν δεν το κοιτούν οι πολλοί,  το παιχνίδι του χρωστήρα που αποδίδει το τοπίο στο φόντο της Τζοκόντα.
——————–
-Εκπληκτικός ο διαχωρισμός που κάνατε των δύο αριστουργημάτων.  Ανυπομονώ να τα δω με τη δική σας οπτική!  Σας ευχαριστώ κ. Καθηγητά για το χρόνο που μου αφιερώσατε αλλά κυρίως για τις απόψεις, που μου εμπιστευθήκατε. 

*Η Κέλλυ Σταμούλη είναι Δικηγόρος.  Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα. Στις Βρυξέλλες έκανε το μεταπτυχιακό της στο Δίκαιο Αέρος και Θαλάσσης στο ULB και τη Σχολή Θεάτρου Klein Akademie.

Δήλωση του Ν. Μπελαβίλα για τον θάνατο του Β. Βαρδινογιάννη

Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο σύντροφο Βαρδή Βαρδινογιάννη, ήρωα της Εθνικής Αντίστασης και ταυτόχρονα έναν από αυτούς που κράτησαν άσβηστη τη μνήμη, στήνοντας σε όλη την Ελλάδα τα τεκμήρια του αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1941-1944. 

Ο Βαρδής, σφράγισε την ιστορία της πόλης μας, ως ένας από τους πρωταγωνιστές της θρυλικής απόδρασης των Βούρλων.  

Τα τελευταία χρόνια πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στην Κοκκινιά και της πρώτης μεγάλης έκθεση για τον αντιστασιακό Πειραιά. 

Τον θυμόμαστε με σεβασμό και τον ευχαριστούμε για αυτό.

Νίκος Μπελαβίλας

ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΒΑΛΑΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΕΝΑ

Πειραιάς, 30 Νοεμβρίου 2018

Την πρόταση υποψηφιότητας του Νίκου Μπελαβίλα για τη δημαρχία του Πειραιά ενέκρινε ομόφωνα η έκτακτη Γενική Συνέλευση της δημοτικής κίνησης «το Λιμάνι της Αγωνίας» χθες Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2018.

Καλούμε τις δυνάμεις που συστρατεύονται σ’ αυτό τον κορυφαίο αγώνα να προχωρήσουμε μαζί για μια πόλη που θα ανήκει στους κατοίκους της, για μια πόλη στον ρόλο που της αρμόζει, για μια πόλη που δεν θα είναι όμηρος των παραπολιτικών μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων.